اشعار فردوسی

اشعار فردوسی

مجموعه: شعر
به این مطلب امتیاز دهید

 

  • اشعار فردوسی
  •  

    اشعار فردوسی

    اشعار فردوسی

     

    «شعری از فردوسی»

    چو گفتـــــار بیهــوده بسیــار گشت                       سخنگوی در مردمی خوار گشت

    به نایـافت رنجه مـکن خـــــویشتن                          که تیمـار جان باشد و رنج تـن

    ****اشعار فردوسی*****

    زدانش چو جان تـــرا مـــایـه نیست                    به از خامشی هیچ پیرایــه نیست

    توانگر شد آنکس که خرسنـــد گشت                  از او آز و تیمار در بنـــد گشت

    ****اشعار فردوسی*****

    بـه آمــوختن چون فــروتن شـــوی                            سخن هــای دانندگــان بشنوی

    مگوی آن سخن، کاندر آن سود نیست                       کز آن آتشت بهره جز دود نیست

    ****اشعار فردوسی*****

    بیــــا تا جهــــان را به بــد نسپریم                   به کوشش همه دست نیکی بریم

    نبــاشد همی نیک و بـــد، پــــایدار                   همـــــان به که نیکی بود یادگار

    ****اشعار فردوسی*****

    همــــان گنج و دینار و کاخ بلنـــــد                نخواهــــد بدن مرترا ســـودمند

    فــریــدون فــرّخ، فرشته نبـــــــود               بــه مشک و به عنبر، سرشته نبود

    به داد و دهش یــافت آن نیگـــــوئی

    تو داد و دهش کن، فریدون توئی

    ********اشعار فردوسی********

    « شعری از فردوسی »

    سپاه شب تیره

    شبی چون شَبَه روی شسته به قیر

    نه بهرام پیدا ، نه کیوان ، نه تیر

    ****اشعار فردوسی*****

    دگرگونه آرایشی کرد ماه

    بسیچ گذر کرد بر پیشگاه

    شده تیره اندر سرای درنگ

    میان کرده باریک و دل کرده تنگ

    ز تاجش سه بهره شده لاژورد

    سپرده هوا را به زنگار و گَرد

    ****اشعار فردوسی*****

    سپاه شب تیره بر دشت و راغ

    یکی فرش گسترده از پّر زاغ

    نموده ز هر سو به چشم اهرمن

    چو مار سیه ، باز کرده دهن

    ****اشعار فردوسی*****

    چو پولاد زنگار خورده سپهر

    تو گفتی به قیر اندر اندود چهر

    فرو ماند گردون گردان به جای

    شده سست خورشید را دست و پای

    ****اشعار فردوسی*****

    سپهر اندر آن چادر قیرگون

    تو گفتی شدستی به خواب اندرون

    نَبُد هیچ پیدا نشیب از فراز

    دلم تنگ شد زان شب دیریاز

     

    کلمات کلیدی : « «شعری » ، آتشت آرایشی آز آمــوختن آن آنکس از اشعار اندر اندرون اندود اهرمن او باریک باز باشد بدن بر بریم بسیــار بسیچ بشنوی بــد بـــد، بــه بـه بلنـــــد                بنـــد به بهرام بهره بود بیــــا بیهــوده تا تاجش تـــرا تـن تنگ تنگ تو توئی توانگر تیر تیره تیره تیمار تیمـار جان جای جز جهــــان خامشی خرسنـــد خـــــویشتن                          خواب خوار خورده خورشید داد دانندگــان در درنگ دست دشت دل دلم دهش دهن دود دگرگونه دیریاز دینار را راغ رنج رنجه روی ز زاغ زان زدانش زنگار سخن سخن، سخنگوی سرای سرشته سست ســـودمند سه سو سود سپاه سپرده سپهر سپهر سیه شب شبی شد شدستی شده شسته شعری شـــوی                            شَبَه عنبر، فراز فردوسی فردوسی فردوسی فردوسی» فرش فرشته فرو فریدون فــروتن فــرّخ، فــریــدون قیر قیر قیرگون لاژورد مار ماند ماه مرترا مردمی مشک مـــایـه مـکن مگوی میان نایـافت نبــاشد نبـــــــود               نبود نخواهــــد نسپریم                   نشیب نموده نه نَبُد نیست نیست                    نیست                       نیک نیکی نیگـــــوئی هر هــای همــــان همـــــان همه همی هوا هیچ و پای پــــایدار                   پولاد پّر پیدا پیرایــه پیشگاه چادر چشم چهر چو چون کاخ کاندر کرد کرده کز کن، که کوشش کیوان گذر گردان گردون گسترده گشت گشت                  گشت                       گفتـــــار گفتی گنج گَرد یادگار یــافت یکی

     

  • تو بیا
  •  

    در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید :

    مطالب مرتبط

    دیدگاه ها

    نظر شما برای “اشعار فردوسی”

    دیدگاه ها بسته شده اند.