اشعار عبید زاکانی – عشاق نامه

اشعار عبید زاکانی – عشاق نامه

مجموعه: شعر
به این مطلب امتیاز دهید

 

  • اشعار عبید زاکانی – عشاق نامه
  •  

    اشعار عبید زاکانی - عشاق نامه

    اشعار عبید زاکانی – عشاق نامه

     

    اشعار زیبای عبید زاکانی (عشاق‌نامه)

    بتی فرخ رخی فرخنده رائی
    به شهرستان خوبی پادشاهی
    میان نازنینان نازنینی
    ز شیرینیش شیرین خوشه چینی
    رخش گلبرگ خوبی ساز کرده
    قدش بر سرو رعنا ناز کرده
    گرفته سنبلش بر گل وطن گاه
    سهیل آویخته از گوشهٔ ماه
    بهار لطف را نازنده سروی
    به باغ دلبری رعنا تذروی
    ز عنبر راه را پیرایه کرده
    گلش را چتر سنبل سایه کرده
    نهان در عقد لؤلؤ درج یاقوت
    حدیث شکرینش روح را قوت
    دو چشمش چون دو جادوی فسونکار
    دو زلفش کاروان مشگ تاتار
    دهانش در حقیقت کمتر از هیچ
    سر زلفین جعدش پیچ در پیچ

    اشعار زیبای عبید زاکانی

    چو زلف خویشتن ناگه برآشفت
    بتندید و در آن آشفتگی گفت
    بدان رنجور بی درمان بگوئید
    بدان مجنون بی‌سامان بگوئید
    چو سودا داری ای دیوانه در سر
    ز سر سودای ما بگذار و بگذر
    نه کار تست این نیرنگ سازی
    سر خود گیر تا سر در نبازی
    کجا یابی ز وصلم روشنائی
    پری با دیو کی کرد آشنائی
    گدائی با شهی همدوش کی شد
    گیا با سرو هم آغوش کی شد
    توئی پروانه من شمع دل افروز
    کجا بر شمع شد پروانه دلسوز
    دلت گر ماجرای عشق ورزد
    درونت گر هوای عشق ورزد

    اشعار زیبای عبید زاکانی

    ز سوز عشق من جانت بسوزد
    همه پیدا و پنهانت بسوزد
    ز آه سرد و سوز دل حذر کن
    که اینت بفسرد وانت بسوزد
    مبر نیرنگ و دستان پیش آن کو
    به صد نیرنگ و دستانت بسوزد
    به دست خویشتن شمعی میفروز
    که هر ساعت شبستانت بسوزد
    چه داری آتشی در زیر دامان
    کز آن آتش گریبانت بسوزد
    دل اندر وصل من بستی و ترسم
    که ناگه تاب هجرانت بسوزد
    ندارد سودت آن گاهی که گوئی
    عبید آن نامسلمانت بسوزد

     

    کلمات کلیدی : (عشاق‌نامه) آتش آتشی آشفتگی آشنائی گدائی آغوش آن آه آویخته از اشعار افروز کجا اندر ای این اینت با باغ بتی بر برآشفت بتندید بستی بسوزد بسوزد به بسوزد دل بسوزد ز بسوزد مبر بسوزد ندارد بسوزد همه بسوزد چه بفسرد بگذار بگذر نه بگوئید بدان بگوئید چو بی بی‌سامان تا تاب تاتار دهانش تذروی ز ترسم که تست جادوی جانت جعدش حذر حقیقت خوبی خود خوشه خویشتن داری دامان کز در درج درمان دست دستان دستانت دل دلبری دلسوز دلت دو دیو دیوانه را رائی به راه رخی رعنا رنجور روح روشنائی پری ز زاکانی زاکانی زلف زلفش زلفین زیبای زیر ساز سازی سر ساعت سایه سر سر ز سرد سرو سروی به سنبل سنبلش سودا سودای سودت سوز شبستانت شد شد توئی شد گیا شمع شمعی شهرستان شهی شکرینش شیرین شیرینیش صد عبید عشاق عشق عقد عنبر فرخ فرخنده فسونکار دو قوت دو لؤلؤ لطف ما ماجرای ماه بهار مجنون مشگ من میفروز که ناز نازنده نازنینان نازنینی ز نامسلمانت نامه ناگه نبازی کجا نیرنگ هجرانت هر هم همدوش هوای هیچ سر و وانت ورزد ورزد درونت وصل وصلم وطن پادشاهی میان پروانه پنهانت پیدا پیرایه پیش پیچ پیچ چتر چشمش چو چون چینی رخش کار کاروان کرد کرده قدش کرده نهان کرده گرفته کرده گلش کمتر کن که که کو به کی گاه سهیل گاهی گر گریبانت گفت بدان گل گلبرگ گوئی عبید گوشهٔ گیر یابی یاقوت حدیث

     

  • تو بیا
  •  

    در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید :

    مطالب مرتبط

    دیدگاه ها

    نظر شما برای “اشعار عبید زاکانی – عشاق نامه”

    دیدگاه ها بسته شده اند.