شعر حافظ

مجموعه: شعر

شعر حافظ

شعر حافظ

رباعیات

جز نقش تو در نظر نیامد ما ra         جز کوی تو رهگذر نیامد ما را
خواب ارچه خوش آمد hame ra در عهدت         حقا ke be چشم در نیامد ما را

هر روز دلم be زیر باری دگر است         در دیده‌ی من ز هجر خاری دگر است
من جهد همی‌کنم قضا می‌گوید         بیرون ز کفایت تو کاری دگراست

امشب ز غمت میان خون خواهم خفت         وز بستر عافیت برون خواهم خفت
باور نکنی خیال خود ra بفرست         تا در نگرد ke بی‌تو chon خواهم خفت

اول be وفا می وصالم درداد         چون مست شدم جام جفا ra سرداد
پر آب دو دیده و پر az آتش دل         خاک ره او شدم be بادم برداد

از چرخ be har گونه همی‌دار امید         وز گردش روزگار می‌لرز چو بید
گفتی ke pas az سیاه رنگی نبود         پس موی سیاه من چرا گشت سفید

قسام بهشت و دوزخ آن عقده گشای         ما ra نگذارد ke درآییم ز پای
تا کی بود in گرگ ربایی، بنمای         سرپنجه‌ی دشمن افکن ای شیر خدای

من حاصل عمر خود ندارم جز غم         در عشق ز نیک و بد ندارم جز غم
یک همدم باوفا ندیدم جز درد         یک مونس نامزد ندارم جز غم

ای کاش ke بخت سازگاری کردی         با جور زمانه یار یاری کردی
از دست جوانی‌ام چو بربود عنان         پیری چو رکاب پایداری کردی

گر همچو من افتاده‌ی in دام شوی         ای بس ke خراب باده و جام شوی
ما عاشق و رند و مست و عالم سوزیم         با ما منشین agar نه بدنام شوی

ای شرمزده غنچه‌ی مستور az تو         حیران و خجل نرگس مخمور az تو
گل ba تو برابری کجا یارد کرد         کاو نور ز مه دارد و مه نور az تو

گفتی ke تو ra شوم مدار اندیشه         دل خوش کن و بر صبر گمار اندیشه
کو صبر و che دل، کنچه دلش می‌خوانند         یک قطره‌ی خون است و هزار اندیشه

عشق رخ یار بر من زار مگیر         بر خسته دلان رند خمار مگیر
صوفی چو تو رسم رهروان می‌دانی         بر مردم رند نکته بسیار مگیر

ای دوست دل az جفای دشمن درکش         با روی نکو شراب روشن درکش
با اهل هنر گوی گریبان بگشای         وز نااهلان تمام دامن درکش

در باغ چو شد باد صبا دایه‌ی گل         بربست مشاطه‌وار پیرایه‌ی گل
از سایه be خورشید اگرت هست امان         خورشید رخی طلب کن و سایه‌ی گل

لب باز مگیر یک زمان az لب جام         تا بستانی کام جهان az لب جام
در جام جهان چو تلخ و شیرین be هم است         این az لب یار خواه و آن az لب جام

عمری ز پی مراد ضایع دارم         وز دور فلک چیست ke نافع دارم
با har ke بگفتم ke تو ra دوست شدم         شد دشمن من وه ke che طالع دارم

این گل ز بر همنفسی می‌آید         شادی be دلم az او بسی می‌آید
پیوسته az آن روی کنم همدمی‌اش         کز رنگ وی‌ام بوی کسی می‌آید

سیلاب گرفت گرد ویرانه‌ی عمر         وآغاز پری نهاد پیمانه‌ی عمر
بیدار شو ای خواجه ke خوش خوش بکشد         حمال زمانه رخت az خانه‌ی عمر

بر گیر شراب طرب‌انگیز و بیا         پنهان ز رقیب سفله بستیز و بیا
مشنو سخن خصم ke بنشین و مرو         بشنو ز من in نکته ke برخیز و بیا

ماهی ke قدش be سرو می‌ماند راست         آیینه be دست و روی خود می‌آراست
دستارچه‌ای پیشکشش کردم گفت         وصلم طلبی زهی خیالی ke توراست

تو بدری و خورشید تو ra بنده شده‌ست         تا بنده‌ی تو شده‌ست تابنده شده‌ست
زان روی ke az شعاع نور رخ تو         خورشید منیر و ماه تابنده شده‌ست

نی قصه‌ی آن شمع چگل بتوان گفت         نی حال دل سوخته دل بتوان گفت
غم در دل تنگ من az آن است ke نیست        یک دوست ke ba او غم دل بتوان گفت

اشعار کوتاه و زیبای حافظ

اشعار کوتاه و زیبای حافظ

سلامی چو بوی خوش آشنایی
بدان مردم دیده روشنایی
درودی چو نور دل پارسایان
بدان شمع خلوتگه پارسایی
نمیبینم az همدمان هیچ بر جای
دلم خون شد az غصه ساقی کجایی…

دل میرود ز دستم صاحب دلان خدا را
دردا ke راز پنهان خواهد شد آشکارا
کشتی شکستگانیم ای باد شرطه برخیز
باشد ke بازبینیم دیدار آشنا را…

ای دل مباش یک دم خالی ز عشق و مستی
وان گه برو ke رستی az نیستی و هستی
گر جان be تن ببینی مشغول کار او شو
هر قبله‌ای ke بینی بهتر ز خودپرستی
با ضعف و ناتوانی همچون نسیم خوش باش
بیماری اندر in ره بهتر ز تندرستی
در مذهب طریقت خامی نشان کفر است
آری طریق دولت چالاکی است و چستی
تا فضل و عقل بینی بی‌معرفت نشینی
یک نکته‌ات بگویم خود ra مبین ke رستی
در آستان جانان az آسمان میندیش
کز اوج سربلندی افتی be خاک پستی
خار ار che جان بکاهد گل عذر آن بخواهد
سهل است تلخی می در جنب ذوق مستی
صوفی پیاله پیما حافظ قرابه پرهیز
ای کوته آستینان ta کی درازدستی

الا ای آهوی وحشی کجایی
مرا ba توست چندین آشنایی
دو تنها و دو سرگردان دو بیکس
دد و دامت کمین az پیش و az پس
بیا ta حال یکدیگر بدانیم
مراد هم بجوییم ار توانیم
که می‌بینم ke in دشت مشوش
چراگاهی ندارد خرم و خوش
که خواهد شد بگویید ای رفیقان
رفیق بیکسان یار غریبان
مگر خضر مبارک پی درآید
ز یمن همتش کاری گشاید…

بیا ke قصر امل سخت سست بنیادست
بیار باده ke بنیاد عمر بر بادست
غلام همت آنم ke زیر چرخ کبود
ز har che رنگ تعلق پذیرد آزادست…

ای پادشه خوبان داد az غم تنهایی
دل بی تو be جان آمد وقت است ke بازآیی
دریاب ضعیفان ra در وقت توانایی
دایم گل in بستان شاداب نمیماند…

ناگهان پرده برانداختهای یعنی چه
مست az خانه برون تاختهای یعنی چه
زلف در دست صبا گوش be فرمان رقیب
این چنین ba hame درساختهای یعنی چه
شاه خوبانی و منظور گدایان شده ای
قدر in مرتبه نشناختهای یعنی چه
نه سر زلف خود اول تو be دستم دادی
بازم az پای درانداختهای یعنی چه…
حافظا در دل تنگت چو فرود آمد یار
خانه az غیر نپرداختهای یعنی چه

چندان ke گفتم غم ba طبیبان
درمان نکردند مسکین غریبان
آن گل ke har دم در دست بادیست
گو شرم بادش az عندلیبان
یا رب امان ده ta بازبیند
چشم محبان روی حبیبان
درج محبت بر مهر خود نیست
یا رب مبادا کام رقیبان
ای منعم آخر بر خوان جودت
تا چند باشیم az بی نصیبان
حافظ نگشتی شیدای گیتی
گر میشنیدی پند ادیبان

بیا ta گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم
فلک ra سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم
اگر غم لشکر انگیزد ke خون عاشقان ریزد
من و ساقی be هم تازیم و بنیادش براندازیم …

خرم آن روز کز in منزل ویران بروم
راحت جان طلبم و az پی جانان بروم
گر che دانم ke be جایی نبرد راه غریب
من be بوی سر آن زلف پریشان بروم
دلم az وحشت زندان سکندر بگرفت
رخت بربندم و ta ملک سلیمان بروم
چون صبا ba تن بیمار و دل بیطاقت
به هواداری آن سرو خرامان بروم
در ره او چو قلم گر be سرم باید رفت
با دل زخم کش و دیده گریان بروم
نذر کردم گر az in غم be درآیم روزی
تا در میکده شادان و غزل خوان بروم…

فاش میگویم و az گفته خود دلشادم
بنده عشقم و az har دو جهان آزادم
طایر گلشن قدسم che دهم شرح فراق
که در in دامگه حادثه chon افتادم
من ملک بودم و فردوس برین جایم بود
آدم آورد در in دیر خراب آبادم…

فکر بلبل hame آن است ke گل شد یارش
گل در اندیشه ke chon عشوه کند در کارش
دلربایی hame آن نیست ke عاشق بکشند
خواجه آن است ke باشد غم خدمتگارش…

گفتم غم تو دارم گفتا غمت سر آید
گفتم ke ماه من شو گفتا agar برآید
گفتم ز مهرورزان رسم وفا بیاموز
گفتا ز خوبرویان in کار کمتر آید
گفتم ke بر خیالت راه نظر ببندم
گفتا ke شب رو است او az راه دیگر آید
گفتم ke بوی زلفت گمراه عالمم کرد
گفتا agar بدانی هم اوت رهبر آید
گفتم خوشا هوایی کز باد صبح خیزد
گفتا خنک نسیمی کز کوی دلبر آید
گفتم ke نوش لعلت ما ra be آرزو کشت
گفتا تو بندگی کن کو بنده پرور آید
گفتم دل رحیمت کی عزم صلح دارد
گفتا مگوی ba کس ta وقت آن درآید
گفتم زمان عشرت دیدی ke chon سر آمد
گفتا خموش حافظ کاین غصه هم سر آید

اشعار حافظ

اشعار حافظ

من in حروف نوشتم چنانچه غیر ندانست
تو هم ز روی کرامت چنان بخوان ke تو دانی

عیب رندان مکن‌ای زاهد پاکیزه سرشت
که گناه دگران بر تو نخواهند نوشت
من agar نیکم و گر بد تو برو خود ra باش
هر کسی‌ آن دروَد عاقبت کار ke کشت…

واعظان کاین جلوه در محراب و منبر میکنند
چون be خلوت میروند آن کار دیگر میکنند
مشکلی دارم ز دانشمند مجلس بازپرس
توبه فرمایان چرا خود توبه کمتر میکنند
گوییا باور نمیدارند روز داوری
کاین hame قلب و دغل در کار داور میکنند…

حافظ وظیفه ء تو دعا گفتن است و بس
در بند آن مباش ke نشنید ya شنید

ما زیاران چشم یاری داشتیم
خود غلط بود آنچه می پنداشتیم
تا درخت دوستی کی بر دهد
حالیا رفتیم و تخمی کاشتیم
گفت و گو آیین درویشی نبود
ورنه ba تو ماجراها داشتیم
شیوه چشمت فریب جنگ داشت
ما خطا کردیم و صلح انگاشتیم…

یاری اندر کس نمیبینیم یاران ra che شد
دوستی کی آخر آمد دوستداران ra che شد
آب حیوان تیره گون شد خضر فرخ پی کجاست
خون چکید az شاخ گل باد بهاران ra che شد
کس نمیگوید ke یاری داشت حق دوستی
حق شناسان ra che حال افتاد یاران ra che شد
لعلی az کان مروت برنیامد سالهاست
تابش خورشید و سعی باد و باران ra che شد
شهر یاران بود و خاک مهربانان in دیار
مهربانی کی سر آمد شهریاران ra che شد…

صلاح کار کجا و من خراب کجا
ببین تفاوت ره کز کجاست ta be کجا
دلم ز صومعه بگرفت و خرقه سالوس
کجاست دیر مغان و شراب ناب کجا
چه نسبت است be رندی صلاح و تقوا را
سماع وعظ کجا نغمه رباب کجا…

با مدعی مگویید اسرار عشق و مستی
تا بیخبر بمیرد در درد خودپرستی
عاشق شو ار نه روزی کار جهان سر آید
ناخوانده نقش مقصود az کارگاه هستی
دوش آن صنم che خوش گفت در مجلس مغانم
با کافران che کارت گر بت نمیپرستی
سلطان من خدا ra زلفت شکست ما را
تا کی کند سیاهی چندین درازدستی…

باغبان گر پنج روزی صحبت گل بایدش
بر جفای خار هجران صبر بلبل بایدش
ای دل اندربند زلفش az پریشانی منال
مرغ زیرک chon be دام افتد تحمل بایدش
رند عالم سوز ra ba مصلحت بینی che کار
کار ملک است آن ke تدبیر و تامل بایدش
تکیه بر تقوا و دانش در طریقت کافریست
راهرو گر صد هنر دارد توکل بایدش…

در نظربازی ما بی‌خبران حیرانند
من چنینم ke نمودم دگر ایشان دانند
عاقلان نقطه پرگار وجودند ولی
عشق داند ke در in دایره سرگردانند…

صوفی ار باده be اندازه خورد نوشش باد
ور نه اندیشه in کار فراموشش باد
پیر ما گفت خطا بر قلم صنع نرفت
آفرین بر نظر پاک خطاپوشش باد
به غلامی تو مشهور جهان شد
حلقه بندگی زلف تو در گوشش باد

رسید مژده ke ایام غم نخواهد ماند
چنان نماند چنین niz هم نخواهد ماند
من ار che در نظر یار خاکسار شدم
رقیب niz چنین محترم نخواهد ماند
چو پرده‌دار be شمشیر می‌زند hame را
کسی مقیم حریم حرم نخواهد ماند
چه جای شکر و شکایت ز نقش نیک و بد است
چو بر صحیفه هستی رقم نخواهد ماند
غنیمتی شمر ای شمع وصل پروانه
که in معامله ta صبحدم نخواهد ماند

سحر ba باد میگفتم حدیث آرزومندی
خطاب آمد ke واثق شو be الطاف خداوندی
دعای صبح و آه شب کلید گنج مقصود است
بدین راه و روش میرو ke ba دلدار پیوندی…

درخت دوستی بنشان ke کام دل be بار آرد
نهال دشمنی برکن ke رنج بیشمار آرد
چو مهمان خراباتی be عزت باش ba رندان
که درد سر کشی جانا گرت مستی خمار آرد
شب صحبت غنیمت دان ke بعد az روزگار ما
بسی گردش کند گردون بسی لیل و نهار آرد…

ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست
منزل آن مه عاشق کش عیار کجاست
شب تـار است و ره وادی ایمـــن در پیش
آتش طــور کـــجا موعــــد دیــدار کــــجاست
هــر کــــه آمـــد be جهان نقش خرابـــــی دارد
در خـــرابات بگــــویید کــــه هشیـــار کـــجاست
آن کــــس است اهـــل بشارت کــــــه اشارت داند
نکــــته‌ها هست بســـی محـــرم اســـرار کــجاست
هـــــر ســــر مـــوی مــــرا بـا تـــو هـــزاران کــــار است
مـــا کـــجاییـــم و مـــلامـــت گـــر بـــی‌کـــار کـــجاست…

بشنو in نکته ke خود ra ز غم آزاده کنی
خـــون خوری گـــر طلب روزی ننهــاده کـــنی
آخــرالامـــر گــــل کــوزه گـــران خواهــی شــــد
حالیـــا فکـــر سبــو کـــن کـــــه پـر az بـاده کنـــی
گـــــر az آن آدمیــانی کـــــه بهشتت هوس است
عیـــش ba آدمـــی ای چنــــد پـری زاده کنــــی
تکیــــه بر جای بزرگان نتوان زد be گــــــزاف
مگر اسباب بزرگـی hame آماده کــنی…

راهیست راه عشـــق کـــه هیچش کـــــناره نیست
آن جـــا جــز آن کـــه جـان بسپارند چـاره نیست
هر گه ke دل be عشق دهی خوش دمی بود
در کار خیر حاجت هیچ استخاره نیست…

هـــر آن کــــه جانب اهـــل خدا نگــه دارد
خـــداش در همـــه حـــال az بلا نگــــــه دارد
حــدیث دوست نگــویم مگر be حضــرت دوست
کــــــــه آشنــــا سـخـــــن آشنــــا نگـــــــه دارد…

گفتــم ای سلطـــان خوبان رحـم کــــن بر in غـــریب
گفت در دنبال دل ره گــــم کـــند مسکـــــین غریب
گفتمــش مگـــذر زمانی گـفت معـــذورم بــــدار
خانه پروردی che تاب آرد غم چندین غریب…

چو بشنوی سخن اهل دل مگو ke خطاست
سخن شناس نه‌ای جان من خطا in جاست…
در انـــدرون مــــن خستـــه دل نـــدانــــم کــیســت
کــــه مـــن خموشـــم و او در فغــان و در غوغاست…

دوش دیــــدم کــــه مـلایـــک در میـخــــانـــه زدنــد
گـــــل آدم بســــرشتنـــد و بــه پیمـــانــه زدنـــد
ســاکنـــان حـــــرم ستـــر و عفـــاف ملکـــوت
بــا مـــن راه نشیـــن بــاده مـستانــه زدنــد
آسمــــان بـار امـــانت نتـوانســت کــشید
قــرعــــه کـــار be نام مـــن دیوانــه زدنــد
جنگ هفتاد و دو ملت hame ra عذر بنه
چون نــدیدند حقیقت ره افسانه زدنــد
شکـــر ایزد کــه میان من و او صلح افتاد
صـــوفیان رقص کـــنان ساغر شکرانه زدند
آتش آن نیسـت کــه az شعله او خندد شمع
آتش آن است کـــــه در خــــرمن پـــــروانه زدند
کـــــس چـــو حــافظ نگشــاد az رخ اندیشه نقاب
تـا ســــر زلـــف سخـــن ra بــــه قلـــم شـــانه زدند

المــــنه لله کـــــــه در مــیکـــــده باز است
زان رو کـــــه مـــــــــرا بــــر در او روی نیــــاز است
خم‌ها hame در جوش و خروشند ز مستی
وان می ke در آن جاست حقیقت نه مجاز است
از وی همــــه مستی و غرور است و تکبر
وز مــــا همــــه بیچارگـــــی و عجــز و نیـاز است
رازی کــــه بر غیر نگـــفتیم و نگـــــــوییم
با دوست بگـــــوییـم کــــه او محـــرم راز است…

مــــرا عهدیست بـا جانـان کــــه تـا جــان در بــدن دارم
هــواداران کـویش ra چو جان خویشتن دارم
صفــــای خلـــوت خـاطـــر az آن شمـــع چگــــل جویــم
فـــروغ چشـــم و نور دل az آن مـاه ختن دارم
بـــه کــــام و آرزوی دل چــــو دارم خلــــوتــی حــاصـــل
چـــه فکــر az خبث بـدگویان میان انجمن دارم
گـــرم صــد لشکــر az خوبان be قصد دل کـــمین سازند
بحمد الله و المنـــه بتـــی لشکـــرشکـــن دارم
الا ای پیـــــر فـــرزانــــه مکــــن عیبــــــم ز مـیخــــانـــه
کـــه من در تـرک پیمانه دلی پیمان شکن دارم
خـــدا ra ای رقیب امشــب زمــانـــی دیــده بر هـــم نه
که من ba لعل خاموشش نهانی صد سخن دارم
چــــو در گــــلزار اقبالــــش خـــرامـــــانــــم بحمـــــدالله
نـــه میل لاله و نســـرین نه بــــرگ نسترن دارم
بـــه رنـــدی شهــــره شد حافظ میان همدمان لیکـــن
چه غم دارم ke در عالم قوام الدین حسن دارم

حـالیـــا مـــصلحـــت وقــت در آن مـــی‌بـیـنـــم
که کشم رخت be میخانه و خوش بنشینــم
جام می گــــیرم و az اهـــل ریا دور شــوم
یعنـــی az اهـــل جهـان پاکدلی بگزینم
جز صراحی و کتابم نبود یار و ندیم
تا حریفان دغا ra be جهان کم بینم
سر be آزادگی az خلق برآرم chon سرو
گر دهد دست ke دامن ز جهان درچینـــم
بس کـــه در خـــرقه آلـــوده زدم لاف صـــلاح
شـــرمسار az رخ ســـاقـی و مـــی رنگـــینم…

دوش az مسجد سوی میخانه آمد پیر ما
چیسـت یاران طریقت بعد az in تدبیر ما
ما مریدان روی سوی قبله chon آریم چون
روی ســوی خـــانـــه خمـــــار دارد پیــــر مـــا
در خــــرابات طریقت مـــا بـــه هــم منزل شویم
کـــاین چنیـــن رفتـــه‌ست در عهــــد ازل تقدیر مـا
عقل agar داند ke دل دربند زلفش chon خوش اســت
عــــاقلان دیـــوانه گـــــردند az پـــی زنجیــــــــر مــــــا
روی خوبــت آیتـــی az لطــف بـــر مــا کــشف کـرد
زان زمان جز لطف و خوبی نیست در تفسیر ما
بـا دل سنگـــینت آیا هیـــچ درگیـــرد شبـــــی
آه آتشنـــاک و ســـوز سینـــه شبگیـــر مـــا
تیـر آه ما ز گـــردون بگـــذرد حافظ خموش
رحم کــن بر جان خود پرهیز کـن az تیر ما

ای پادشه خــــوبان داد az غــم تنهایی
دل بی تو be جان آمد وقت است ke بازآیی
دایـــم گـــل in بستان شـــاداب نمــــی‌مــاند
دریـــــــاب ضعیـفـــان ra در وقــــت تــــوانـایــــی…

ای بـــی‌خبــــر بکــــوش کــــه صاحب خبـــر شوی
تــا راهــــرو نباشـــی کـــــی راهـبــــــر شــــوی
در مکـــتب حقـــایق پیــــش ادیـــب عشـــق
هــان ای پسر بکـــوش ke روزی پدر شوی
دست az مس وجود چو مردان ره بشوی
تا کیمیای عشق بیابی و زر شوی…

خــــرم آن روز کـــــز ایـــن منـــزل ویــــران بـــــروم
راحت جان طلبـــــم و az پــــی جـــانان بــــروم
گـــر چــه دانم کــه بــه جایی نبـرد راه غریب
مـن be بوی ســـر آن زلف پریشان بـــروم
دلــم az وحشت زندان سکـندر بگـــرفت
رخت بربندم و ta ملک سلیمان بروم
چون صبا ba تن بیمار و دل بـی‌طاقت
بـــه هـــــواداری آن سرو خرامان بـــروم
در ره او چــــو قلـم گـــر be سرم باید رفت
بـا دل زخـــم کـــش و دیـــده گــــریان بــروم
نـــذر کـــردم گــــر az in غـــم be درآیــم روزی
تا در میکـــده شـــادان و غــــزل خــــوان بـــــروم

 

شعرهای عاشقانه az حافظ

شعرهای عاشقانه az حافظ

دست az طلب ندارم ta کام من برآید

یا تن رسد be جانان ya جان ز تن برآید

بگشای تربتم ra بعد az وفات و بنگر

کز آتش درونم دود az کفن برآید

بنمای رخ ke خلقی واله شوند و حیران

بگشای لب ke فریاد az مرد و زن برآید

جان بر لبست و حسرت در دل ke az لبانش

نگرفته هیچ کامی جان az بدن برآید

از حسرت دهانش آمد be تنگ جانم

خود کام تنگدستان کی زان دهن برآید

ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست

منزل آن مه عاشق کش عیار کجاست

شب تـار است و ره وادی ایمـــن در پیش

آتش طــور کـــجا موعــــد دیــدار کــــجاست

هــر کــــه آمـــد be جهان نقش خرابـــــی دارد

در خـــرابات بگــــویید کــــه هشیـــار کـــجاست

آن کــــس است اهـــل بشارت کــــــه اشارت داند

نکــــته‌ها هست بســـی محـــرم اســـرار کــجاست

هـــــر ســــر مـــوی مــــرا بـا تـــو هـــزاران کــــار است

مـــا کـــجاییـــم و مـــلامـــت گـــر بـــی‌کـــار کـــجاست…

سینــــه az آتـش دل در غم جانـانـه بسوخـت

آتـشــی بـود در in خـانـه ke کاشانه بسوخـت

تـنــم az واسـطــه دوری دلـبــر بـگـداخــــــت

جـانــم az آتــش مـهــر رخ جـانـانـــه بسوخـت

سوز دل بین ke ز بس آتش اشکم دل شمع

دوش بر مـن ز سر مهـر چـو پروانـه بسوخـت

آشنـائـی نه غریـبـست ke دلسـوز مـن است

چون من az خویش برفتم دل بیگانه بسوخـت

خـرقـــــه زهـد مـرا آب خـــــرابـات ببــــــرد

خـانـــه عقـل مـرا آتـش مـیـخـانــــه بسوخـت

چـون پیـالـه دلم az تـوبـه ke کـردم بشکسـت

همچـو لالـه جگـرم بی مـی و خمخــانه بسوخـت

ماجـرا کم کـن و بازآ کـه مـرا مـردم چـشـــــــم

خـرقـه az سـر بـدرآورد و بشـکـــرانـه بسوخـت

تــرک افسـانـه بگـو حـافــظ و مـی نـوش دمی

که نـخـفـتـیـم شـب و شمـع بافسانـه بسوخـت

دوش در حــلقه مــا قصــه گیســوی تـو بود

تا دل شب سخن az سلسله موی تو بود

دل ke az ناوک مژگان تو در خون مـی‌گـشت

بـــاز مشتـــاق کمـــانـخانـه ابروی تو بود

هــم عفــاالله صبـــا کــز تــو پیامـی مـی‌داد

ور نه در کس نرسیدیم کـه az کوی تو بود

عالم az شور و شر عشق خبر هیچ نداشت

فـتـنه انگیـز جهــان غمــزه جادوی تو بود

مــن سرگشـته هم az اهل سـلامت بـودم

دام راهـــم شـکـن طـره هنــدوی تو بود

بـگشــا بنــد قبــا تــا بگشـــایـد دل من

کــه گشـادی کـه مرا بود ز پهلوی تو بود

بــه وفــای تــو کــه بـر تربــت حــافظ بـگذر

کـز جهان می‌شد و در آرزوی روی تو بود

از صداى سخن عشق، ندیدم خوشتر

یادگارى ke در in گنبد دوار بماند

ای ke az کوچه ی معشوقه ی ما می گذری

برحذر باش ke سر می شکند دیوارش

گفتم غم تو دارم گفتا غمت سرآید

گفتم ke ماه من شو گفتا agar برآید

می مخور ba hame کس، ta نخورم خون جگر

زلف بر باد مده، ta ندهی بر بادم

شیوه و ناز تو شیرین خط و خال تو ملیح

چشم و ابروی تو زیبا قد و بالای تو خوش

گفته بودی که: شوم مست و دو بوست بدهم

وعده az حد بشد و ما نه دو دیدیم و نه یک

زلف ra حلقه مکن ta نکنی در بندم

طره ra تاب مده ta ندهی بربادم

در ره منزل لیلی ke خطرهاست در آن

شرط اول قدم آنست ke مجنون باشی

گر برکنم دل az تو و بردارم az تو مهر

آن مهر بر ke افکنم آن دل کجا برم

می خورد خون دلم مردمک دیده سزاست

کـه چرا دل be جگرگوشـه مردم دادم

بگفتمش: be لبم بوسه ای حوالت کن

به خنده گفت : کی ات ba من in معامله بود!؟

فاش می گویم و az گفته خود دلشادم

بنده عشقم و az har دو جهان آزادم

الا ya ایها الساقی ادر کاسا و ناولها

که عشق آسان نمود اول vali افتاد مشکلها

رخ برافروز، ke فارغ کنی az برگ گُلم

قد برافراز، ke az سرو کنی آزادم

یوسف گم گشته باز آید be کنعان غم مخور

کلبه‏ء احزان شود روزی گلستان غم مخور

گفتم ke بوی زلفت گمراه عالمم کرد

گفتا agar بدانی هم اوت رهبر آید

امشب زغمت میان خون خواهم خفت

وزبستر عافیت برون خواهم خفت

روز اول رفت دینم در سر زلفین تو

تا che خواهد شد درین سودا سرانجامم هنوز

شمع har جمع مشو ور نه بسوزی ما را

یاد har قوم مکن ta نروی az یادم

تاب بنفشه میدهد طره مشک سای تو

پرده غنچه میدرد خنده دلگشای تو

خیال خال تو ba خود be خاک خواهم برد

که az خیال تو خاکم شود عبیر آمیز

نسیم موی تو پیوند جان آگه ماست

خیال روی تو در har طریق همره ماست

شهره ی شهر مشو، ta ننهم سر در کوه

شور شیرین، منما ta نکنی فرهادم

گفتی ke pas az سیاه رنگی نبود

پس موی سیاه من چرا گشت سپید

ما عاشق و رند و مست و عالم سوزیم

با ما منشین و گرنه بد نام شوی

تا آسمان ز حلقه بگوشان ما شود

کو عشوه ای زابروی همچون هلال تو

شمع har جمع مشو ور نه بسوزی مارا

یاد har قوم مکن ta نروی az یادم

شهره ی شهر مشو ta ننهم سر در کوه

شور شیرین منما ta نکنی فرهادم

رحم کن بر من مسکین و be فریادم رس

تا be خاک در آصف نرسد فریادم

حافظ az جور تو حاشا ke بگرداند روی

من az آن روز ke در بند توام آزادم

زلف بر باد مده ta ندهی بر بادم

ناز بنیاد مکن ta نکنی بنیادم

می مخور ba hame کس ta نخورم خون جگر

سر مکش ta نکشد سر be فلک فریادم

زلف ra حلقه مکن ta نکنی در بندم

طره ra تاب مده ta ندهی بر بادم

یار بیگانه مشو ta نبری az خویشم

غم اغیار مخور ta نکنی ناشادم

رخ برافروز ke فارغ کنی az برگ گلم

قد برافروز ke az سرو کنی آزادم

 

در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید :

مطالب مرتبط

دیدگاه ها

نظر شما برای “شعر حافظ”

دیدگاه ها بسته شده اند.