شعر مولانا

مجموعه: شعر

شعر مولانا

شعر مولانا

خواهم گرفتن اکنون آن مایه صور را

دامی نهاده‌ام خوش آن قبله نظر را

دیوار گوش دارد آهسته‌تر سخن گو

ای عقل بام بررو ای دل بگیر در را

اعدا ke در کمینند در غصه همینند

چون بشنوند چیزی گویند همدگر را

گر ذره‌ها نهانند خصمان و دشمنانند

در قعر che سخن گو خلوت گزین سحر را

ای جان che جای دشمن روزی خیال دشمن

در خانه دلم شد az بهر رهگذر را

رمزی شنید زین سر زو پیش دشمنان شد

می‌خواند یک be یک ra می‌گفت خشک و تر را

زان روز ما و یاران در راه عهد کردیم

پنهان کنیم سر ra پیش افکنیم سر را

ما niz مردمانیم نی کم ز سنگ کانیم

بی زخم‌های میتین پیدا نکرد زر را

دریای کیسه بسته تلخ و ترش نشسته

یعنی خبر ندارم کی دیده‌ام گهر را

مولانا


جانا قبول گردان in جست و جوی ما را

بنده و مرید عشقیم برگیر موی ما را

بی ساغر و پیاله درده میی چو لاله

تا گل سجود آرد سیمای روی ما را

مخمور و مست گردان امروز چشم ما را

رشک بهشت گردان امروز کوی ما را

ما کان زر و سیمیم دشمن کجاست زر را

از ما رسد سعادت یار و عدوی ما را

شمع طراز گشتیم گردن دراز گشتیم

فحل و فراخ کردی زین می گلوی ما را

ای آب زندگانی ما ra ربود سیلت

اکنون حلال بادت بشکن سبوی ما را

گر خوی ما ندانی az لطف باده واجو

همخوی خویش کردست آن باده خوی ما را

گر بحر می بریزی ما سیر و پر نگردیم

زیرا نگون نهادی در سر کدوی ما را

مهمان دیگر آمد دیکی دگر be کف کن

کاین دیگ بس نیاید یک کاسه شوی ما را

نک جوق جوق مستان در می‌رسند بستان

مخمور chon نیابد chon یافت بوی ما را

ترک هنر بگوید دفتر hame بشوید

گر بشنود عطارد in طرقوی ما را

سیلی خورند chon دف در عشق فخرجویان

زخمه be چنگ آور می‌زن سه توی ما را

بس کن ke تلخ گردد دنیا بر اهل دنیا

گر بشنوند ناگه in گفت و گوی ما را

مولانا


بشکن سبو و کوزه ای میرآب جان‌ها

تا وا شود چو کاسه در پیش تو دهان‌ها

بر گیجگاه ما زن ای گیجی خردها

تا وارهد be گیجی in عقل ز امتحان‌ها

ناقوس تن شکستی ناموس عقل بشکن

مگذار کان مزور پیدا کند نشان‌ها

ور جادویی نماید بندد زبان مردم

تو chon عصای موسی بگشا برو زبان‌ها

عاشق خموش خوشتر دریا be جوش خوشتر

چون آینه‌ست خوشتر در خامشی بیان‌ها

مولوی


بیدار کن طرب ra بر من بزن تو خود را

چشمی چنین بگردان کوری چشم بد را

خود ra بزن تو بر من اینست زنده کردن

بر مرده زن چو عیسی افسون معتمد را

ای رویت az قمر be آن رو be روی من نه

تا بنده دیده باشد صد دولت ابد را

در واقعه بدیدم کز قند تو چشیدم

با آن نشان ke گفتی in بوسه نام زد را

جان فرشته بودی ya رب che گشته بودی

کز چهره می‌نمودی لم یتخذ ولد را

چون دست تو کشیدم صورت دگر ندیدم

بی هوشیی بدیدم گم کرده مر خرد را

جام چو نار درده بی‌رحم وار درده

تا گم شوم ندانم خود ra و نیک و بد را

این بار جام پر کن لیکن تمام پر کن

تا چشم سیر گردد یک سو نهد حسد را

درده میی ز بالا در لا اله الا

تا روح اله بیند ویران کند جسد را

از قالب نمدوش رفت آینه خرد خوش

چندانک خواهی اکنون می‌زن تو in نمد را

مولانا جلال الدین محمد


با آن ke می‌رسانی آن باده بقا را

بی تو نمی‌گوارد in جام باده ما را

مطرب قدح رها کن زین گونه ناله‌ها کن

جانا یکی بها کن آن جنس بی‌بها را

آن عشق سلسلت ra وان آفت دلت را

آن چاه بابلت ra وان کان سحرها را

بازآر بار دیگر ta کار ما شود زر

از سر بگیر az سر آن عادت وفا را

دیو شقا سرشته az لطف تو فرشته

طغرای تو نبشته مر ملکت صفا را

در نورت ای گزیده‌ای بر فلک رسیده

من دم be دم بدیده انوار مصطفا را

چون بسته گشت راهی شد حاصل من آهی

شد کوه همچو کاهی az عشق کهربا را

از شمس دین chon مه تبریز هست آگه

بشنو دعا و گه گه آمین کن in دعا را

مولانا


حیلت رها کن عاشقا دیوانه شو دیوانه شو

و اندر دل آتش درآ پروانه شو پروانه شو

هم خویش ra بیگانه کن هم خانه ra ویرانه کن

وآنگه بیا ba عاشقان هم خانه شو هم خانه شو

رو سینه ra chon سینه‌ها هفت آب شو az کینه‌ها

وآنگه شراب عشق ra پیمانه شو پیمانه شو

باید ke جمله جان شوی ta لایق جانان شوی

گر سوی مستان می‌روی مستانه شو مستانه شو

آن گوشوار شاهدان هم صحبت عارض شده

آن گوش و عارض بایدت دردانه شو دردانه شو

چون جان تو شد در هوا ز افسانه شیرین ما

فانی شو و chon عاشقان افسانه شو افسانه شو

تو لیله القبری برو ta لیله القدری شوی

چون قدر مر ارواح ra کاشانه شو کاشانه شو

اندیشه‌ات جایی رود وآنگه تو ra آن جا کشد

ز اندیشه بگذر chon قضا پیشانه شو پیشانه شو

قفلی بود میل و هوا بنهاده بر دل‌های ما

مفتاح شو مفتاح ra دندانه شو دندانه شو

بنواخت نور مصطفی آن استن حنانه را

کمتر ز چوبی نیستی حنانه شو حنانه شو

گوید سلیمان مر تو ra بشنو لسان الطیر را

دامی و مرغ az تو رمد رو لانه شو رو لانه شو

گر چهره بنماید صنم پر شو az او chon آینه

ور زلف بگشاید صنم رو شانه شو رو شانه شو

تا کی دوشاخه chon رخی ta کی چو بیذق کم تکی

تا کی چو فرزین کژ روی فرزانه شو فرزانه شو

شکرانه دادی عشق ra az تحفه‌ها و مال‌ها

هل مال ra خود ra بده شکرانه شو شکرانه شو

یک مدتی ارکان بدی یک مدتی حیوان بدی

یک مدتی chon جان شدی جانانه شو جانانه شو

ای ناطقه بر بام و در ta کی روی در خانه پر

نطق زبان ra ترک کن بی‌چانه شو بی‌چانه شو

مولانا


آمد بهار جان‌ها ای شاخ تر be رقص آ

چون یوسف اندرآمد مصر و شکر be رقص آ

ای شاه عشق پرور مانند شیر مادر

ای شیرجوش دررو جان پدر be رقص آ

چوگان زلف دیدی chon گوی دررسیدی

از پا و سر بریدی بی‌پا و سر be رقص آ

تیغی be دست خونی آمد مرا ke چونی

گفتم بیا ke خیر است گفتا نه شر be رقص آ

از عشق تاجداران در چرخ او چو باران

آن جا قبا che باشد ای خوش کمر be رقص آ

ای مست هست گشته بر تو فنا نبشته

رقعه فنا رسیده بهر سفر be رقص آ

در دست جام باده آمد بتم پیاده

گر نیستی تو ماده زان شاه نر be رقص آ

پایان جنگ آمد آواز چنگ آمد

یوسف ز چاه آمد ای بی‌هنر be رقص آ

تا چند وعده باشد وین سر be سجده باشد

هجرم ببرده باشد دنگ و اثر be رقص آ

کی باشد آن زمانی گوید مرا فلانی

کای بی‌خبر فنا شو ای باخبر be رقص آ

طاووس ما درآید وان رنگ‌ها برآید

با مرغ جان سراید بی‌بال و پر be رقص آ

کور و کران عالم دید az مسیح مرهم

گفته مسیح مریم کای کور و کر be رقص آ

مخدوم شمس دین است تبریز رشک چین است

اندر بهار حسنش شاخ و شجر be رقص آ

مولانا


چون نالد in مسکین ke ta رحم آید آن دلدار را

خون بارد in چشمان ke ta بینم من آن گلزار را

خورشید chon افروزدم ta هجر کمتر سوزدم

دل حیلتی آموزدم کز سر بگیرم کار را

ای عقل کل ذوفنون تعلیم فرما یک فسون

کز وی بخیزد در درون رحمی نگارین یار را

چون نور آن شمع چگل می‌درنیابد جان و دل

کی داند آخر آب و گل دلخواه آن عیار را

جبریل ba لطف و رشد عجل سمین ra chon چشد

این دام و دانه کی کشد عنقای خوش منقار را

عنقا ke یابد دام کس در پیش آن عنقامگس

ای عنکبوت عقل بس ta کی تنی in تار را

کو آن مسیح خوش دمی بی‌واسطه مریم یمی

کز وی دل ترسا همی پاره کند زنار را

دجال غم chon آتشی گسترد ز آتش مفرشی

کو عیسی خنجرکشی دجال بدکردار را

تن ra سلامت‌ها ز تو جان ra قیامت‌ها ز تو

عیسی علامت‌ها ز تو وصل قیامت وار را

ساغر ز غم در سر فتد chon سنگ در ساغر فتد

آتش be خار اندرفتد chon گل نباشد خار را

ماندم ز عذرا وامقی chon من نبودم لایقی

لیکن خمار عاشقی در سر دل خمار را

شطرنج دولت شاه ra صد جان be خرجش راه را

صد ke حمایل کاه ra صد درد دردی خوار را

بینم be شه واصل شده می az خودی فاصل شده

وز شاه جان حاصل شده جان‌ها در او دیوار را

باشد ke آن شاه حرون زان لطف az حدها برون

منسوخ گرداند کنون آن رسم استغفار را

جانی ke رو in سو کند ba بایزید او خو کند

یا در سنایی رو کند ya بو دهد عطار را

مخدوم جان کز جام او سرمست شد ایام او

گاهی ke گویی نام او لازم شمر تکرار را

عالی خداوند شمس دین تبریز az او جان زمین

پرنور chon عرش مکین کو رشک شد انوار را

ای صد هزاران آفرین بر ساعت فرخترین

کان ناطق روح الامین بگشاید آن اسرار را

در پاکی بی‌مهر و کین در بزم عشق او نشین

در پرده منکر ببین آن پرده صدمسمار را

مولوی

اشعار مولانا

اشعار مولانا

من agar دست زنانم نه من az دست زنانم

نـــه az اینم نــه az آنم مــن az آن شهر کـلانم

نـــه پـــی زمــــر و قمــارم نه پی خمر و عقارم

نـــه خمیـــرم نــــه خمـــارم نــه چنینم نه چنانم

مـــن اگـــر مست و خرابم نه چو تو مست شرابم

نه ز خاکم نه ز آبم نه az in اهــــل زمــــانم

خـــرد پـــوره آدم چـــه خبـــر دارد az ایــن دم

کــــه مــن az جمــله عالــم be دو صد پرده نهانم

مشنـو in سخن az من و نه زین خاطر روشن

که az in ظاهر و باطن نه پذیرم نه ستانم…


یــار مرا غار مــرا عشق جگرخوار مرا

یار تویی غـــار تویی خواجه نگهدار مرا

نوح تویی روح تــویی فاتح و مفتوح تـویی

سینـــه مشــروح تــویی بـــر در اســرار مرا

نـــور تـــویی سـور تــویی دولت منصور تـویی

مـــرغ کـــه طــور تــویی خســته بــه منقار مرا

قطـــره تویی بحــر تویی لطـف تــویی قهــر تویی

قنــد تـــویی زهـــر تــویی بیــــش میـــازار مرا

حجره خورشید تویی خانه ناهید تویی

روضــه اومیــد تویـــی راه ده ای یــار مرا

روز تــویی روزه تـــویی حـاصل دریوزه تـویی

آب تــویی کــوزه تــویی آب ده in بـــار مـــرا

دانـــه تویــی دام تــویی بــاده تویی جام تـویی

پختـــه تویی خـــام تــویی خـــام بمگـــذار مرا

این تن اگـــر کـــم تــندی راه دلــم کــم زندی

راه شــدی تــا نبــدی ایـــن همـــه گـــفتار مرا


بشنـو in نی chon شکــایت می‌کـــنـد

از جـداییــهـــا حکـــــایت مـــی‌کــــنـد

کــــز نیستـــان تـــا مـــــرا ببریــــده‌انـد

در نفیــــــرم مــــــرد و زن نالیـــــده‌انـد

سینه خواهم شرحـــه شرحـــه az فراق

تـــا بگـــویــم شـــرح درد اشتیـــــاق

هـــر کسی کو دور ماند az اصل خویش

بـــاز جویـــد روزگــــــار وصـــل خـــویش

مــن بــــه هــــر جمعیتی نالان شـــدم

جفــت بــدحالان و خوش‌حالان شـــدم

هــر کســی az ظن خــود شــد یـار من

از درون مـن نجســت اســـرار مــن

ســـر مــن az نالـــه‌ی مـــن دور نیست

لیـک چشم و گوش ra آن نور نیست…


ای عاشقان ، ای عاشقان ، من az کجا ، عشق az کجا

ای بیدلان ، ای بیدلان ، من az کجا ، عشق az کجا

گشتم خریدار غمت ، حیران be بازار غمت

جان داده در کار غمت ، من az کجا ، عشق az کجا

ای مطربان ، ای مطربان ، بر دف زنید احوال من

من بیدلم ، من بیدلم ، من az کجا ، عشق az کجا

عشق آمده است az آسمان ، ta خود بسوزد بی گمان

عشق است بلای ناگهان ، من az کجا ، عشق az کجا


روزها فکر من in است و hame شب سخنم

که چرا غافل az احوال دل خویشتنم؟

ای خوش آن روز ke پرواز کنم ta بر دوست

به هوای سر کویش پر و بالی بزنم

روزها فکر من in است و hame شب سخنم-

که چرا غافل az احوال دل خویشتنم؟

از کجا آمده ام؟ آمدنم بهر che بود؟-

به کجا می روم آخر ننمایی وطنم؟

مانده ام سخت عجب کز che سبب ساخت مرا!

یا che بوده است مراد وی az in ساختنم!

نه be خود آمدم in جا ke be خود باز روم

آن ke آورد مرا باز برد در وطنم

مرغ باغ ملکوتم نیم az عالم خاک

چند روزی قفسی ساخته اند az بدنم.


ای خداوند یکی یار جفا کارش ده

دلبر عشوه گر و سرکش و خونخوارش ده

چند روزی ز پی تجربه بیمارش کن

با طیبان دغا پیشه سر و کارش ده

تا بداند ke شب ما be چسان میگذرد

درد عشقش ده و عشقش ده و بسیارش ده


صورتگر نقاشم har لحظه بتی سازم

وانگه hame بت ها ra در پیش تو بگدازم

صد نقش برانگیزم ba روح درآمیزم

چون نقش تو ra بینم در آتشش اندازم

تو ساقی خماری ya دشمن هشیاری

یا آنکه کنی ویران har خانه ke می سازم

جان ریخته شد بر تو آمیخته شد ba تو

چون بوی تو دارد جان جان ra هله بنوازم

هر خون ke ز من روید ba خاک تو می گوید

با مهر تو همرنگم ba عشق تو هنبازم

در خانه آب و گل بی توست خراب in دل

یا خانه درآ جانا ya خانه بپردازم


شاگرد تو می باشم گر کودن و کژپوزم

تا زان لب خندانت یک خنده بیاموزم

ای چشمه آگاهی شاگرد نمی خواهی

چه حیله کنم ta من خود ra be تو دردوزم

باری ز شکاف در برق رخ تو بینم

زان آتش دهلیزی صد شمع برافروزم

یک لحظه بری رختم در راه ke عشارم

یک لحظه روی پیشم یعنی ke قلاوزم

گه در گنهم رانی گه سوی پشیمانی

کژ کن سر و دنبم ra من همزه مهموزم

در حوبه و در توبه chon ماهی بر تابه

این پهلو و آن پهلو بر تابه همی سوزم

بر تابه توام گردان in پهلو و آن پهلو

در ظلمت شب ba تو براقتر az روزم

بس کن hame تلوینم در پیشه و اندیشه

یک لحظه چو پیروزه یک لحظه چو پیروزم


ای قوم be حج رفته کجایید کجایید؟

معشوق همین جاست بیایید بیایید

معشوق تو همسایه و دیوار be دیوار

در بادیه سرگشته شما در che هوایید؟

گر صورت بی صورت معشوق ببینید

هم خواجه و هم خانه و هم کعبه شمایید

ده بار az آن راه بدان خانه برفتید

یک بار az in خانه بر in بام برآیید

آن خانه لطیفست نشان هاش بگفتید

از خواجه ی آن خانه نشانی بنمایید

یک دسته ی گل کو agar آن باغ بدیدید

یک گوهر جان کو agar az بحر خدایید

با in hame آن رنج شما گنج شما باد

افسوس ke بر گنج شما پرده شمایید


ما کار و دکان و پیشه ra سوخته ایم

شعر و غزل و دوبیتی آموخته ایم

در عشق ke او جان و دل و دیده ماست

جان و دل و دیده har سه ra سوخته ایم


وقت آن شد ke be زنجیر تو دیوانه شویم

بند ra برگسلیم az hame بیگانه شویم

جان سپاریم دگر ننگ چنین جان نکشیم

خانه سوزیم و چو آتش سوی میخانه شویم

تا نجوشیم az in خنب جهان برناییم

کی حریف لب آن ساغر و پیمانه شویم

سخن راست تو az مردم دیوانه شنو

تا نمیریم مپندار ke مردانه شویم

در سر زلف سعادت ke شکن در شکن است

واجب آید ke نگونتر ز سر شانه شویم

بال و پر باز گشاییم be بستان چو درخت

گر در in راه فنا ریخته chon دانه شویم

گر che سنگیم پی مهر تو chon موم شویم

گر che شمعیم پی نور تو پروانه شویم

گر che شاهیم برای تو چو رخ راست رویم

تا بر in نطع ز فرزین تو فرزانه شویم

در رخ آینه عشق ز خود دم نزنیم

محرم گنج تو گردیم چو پروانه شویم

ما چو افسانه دل بی‌سر و بی‌پایانیم

تا مقیم دل عشاق چو افسانه شویم

گر مریدی کند او ما be مرادی برسیم

ور کلیدی کند او ما hame دندانه شویم

مصطفی در دل ما گر ره و مسند نکند

شاید ار ناله کنیم استن حنانه شویم

نی خمش کن ke خموشانه بباید دادن

پاسبان ra چو be شب ما سوی کاشانه شویم

اشعار کوتاه و زیبای مولوی

اشعار کوتاه و زیبای مولوی

بشنـو in نی chon شکــایت می‌کـــنـد
از  جـداییــهـــا  حکـــــایت  مـــی‌کــــنـد
کــــز نیستـــان تـــا  مـــــرا  ببریــــده‌انـد
در نفیــــــرم  مــــــرد و زن  نالیـــــده‌انـد
سینه خواهم شرحـــه شرحـــه az فراق
تـــا  بگـــویــم  شـــرح  درد  اشتیـــــاق
هـــر کسی کو دور ماند az اصل خویش
بـــاز جویـــد روزگــــــار وصـــل خـــویش
مــن بــــه هــــر جمعیتی نالان شـــدم
جفــت بــدحالان و خوش‌حالان شـــدم
هــر کســی az ظن خــود شــد یـار من
از  درون  مـن  نجســت  اســـرار  مــن
ســـر مــن az نالـــه‌ی مـــن دور نیست
لیـک چشم و گوش ra آن نور نیست…
مولوی

ای یوسف خوش نام مـا خوش می‌روی بر بام مــــا
ای درشکـــسته جــام مـا ای بــردریـــــده دام ما
ای نــور مـا ای سور مـا ای دولت منصــور مـا
جوشی بنه در شور ما ta می‌شود انگور ما
ای دلبر و مقصود ما ای قبله و معبود ما
آتش زدی در عود ما نظاره کن در دود ما
ای یــار مـــا عیــار مـــا دام دل خمـــار مـــا
پا وامکــش az کار ما بستان گــــرو دستار مــا
در گل بمانده پای دل جان می‌دهم che جای دل
وز آتـــــش ســودای دل  ای وای دل  ای وای مـــــا
مولوی

مــن  غلام  قمــرم ، غیـــر  قمـــر  هیــــچ  مگو
پیش مـــن جــز سخن شمع و شکــر هیچ مگو
سخن رنج مگو ،جز سخن گنج مگو
ور az in بی خبری رنج مبر ، هیچ مگو
دوش دیوانه شدم ، عشق مرا دید و بگفت
آمـــدم ، نعـــره مــزن ، جامه مـــدر ،هیچ مگو
گفتــم :ای عشق مــن az چیز دگــر می ترســم
گــفت : آن  چیـــز  دگـــر  نیست  دگـر ، هیچ  مگو
من  به  گــوش  تـــو  سخنهای  نهان  خواهم  گفت
ســر بجنبـــان کـــه بلـــی ، جــــز ke be سر هیچ مگو
قمـــری ، جـــــان  صفتـــی  در  ره  دل  پیــــــدا  شـــد
در  ره  دل  چـــه  لطیف  اســت  سفـــر  هیـــچ  مگــو
گفتم : ای دل che مه است ایــن ؟ دل اشارت می کرد
کـــه  نـــه  اندازه  توســت  ایـــن  بگـــذر  هیچ  مگو
گفتم : in روی فرشته ست عجب ya بشر است؟
گفت : in غیـــر فرشته ست و بشــر هیچ مگو
گفتم :این چیست ؟ بگو زیر و زبر خواهم شد
گــفت : می باش چنیــن زیرو زبر هیچ مگو
ای نشسته در in خانه پر نقش و خیال
خیز az in خانه برو،رخت ببر،هیچ مگو
گفتم:ای دل پدری کن،نه ke in وصف خداست؟
گفت : این  هست  ولـــی  جان  پدر  هیچ  مگو
مولوی

ای قـوم بــه حج رفتـه کجایید کجایید
معشــوق همیــن جـاست بیایید بیایید
معشــوق تــو  همسـایه و دیــوار be دیوار
در بادیه ســـرگشته شمـــا  در چــه هوایید
گــر صـــورت  بی‌صـــورت  معشـــوق  ببینیــد
هــم خـــواجه و هــم خانه و هم کعبه شمایید
ده  بـــــار  از  آن  راه  بـــدان  خـــانه  بـــرفتیــــد
یــک  بـــار  از  ایـــن  خانــه  بــر  این  بام  برآیید
آن  خانــــه  لطیفست  نشان‌هـــاش  بگفتیــد
از خــواجــــه آن خــــانـــــه نشانـــی بنماییـــد
یک دستـــه گــل کــو اگـــر آن بـــــاغ بدیدیت
یک گـــوهر جــــان کـــو اگـــر az بحر خدایید
با ایــــن همـه آن رنج شما گنج شما باد
افسوس ke بر گنج شما پرده شمایید
مولوی

حیلت رها کن عاشقــا دیوانه شو دیوانه شو
و انـدر دل آتش درآ پــــروانـه شــو پروانــــــه شو
هــم خــویش ra بیگـــانه کن هم خانه ra ویرانه کن
و آنگه بیا ba عاشقان هم خانـه شـو هم خانه شــو
رو سینــه ra چـون سینه ها هفت آب شو az کینه ها
و آنگـــه شراب عشــق ra پیمانـــه شــــو  پیمانــه شـو
باید  کـــه  جملــه  جــان  شــوی  تا  لایق  جانان  شوی
گـــر ســوی مستــان میــروی مستانه شـــو مستانه شو…
مولوی

هلـــه  نومیـــد  نباشی  کـــه  تـــو  را  یـــار  بــراند
گـــرت  امروز  بـــراند  نــه  کـــه  فـــردات  بخواند
در  اگر  بر  تو  ببندد  مرو  و  صبر کـــن  آن جا
ز pas صبر تـــو ra او be ســـر  صـــدر  نشاند
و اگــر  بر تو ببندد  همه  ره‌ها  و  گذرهــا
ره پنهان بنماید ke کس آن راه نداند…
مولوی

ای دوست قبولم کن وجانم بستان
مستــم کـــن  وز har دو جهانم بستان
بـا هـــر چـــه دلم قـــرار گیـــرد بــی تـــو
آتش بــه مـــن انـــدر زن و آنـــم بستـان…
مولوی

یــار مرا غار مــرا عشق جگرخوار مرا
یار تویی غـــار تویی خواجه نگهدار مرا
نوح تویی روح تــویی فاتح و مفتوح تـویی
سینـــه مشــروح تــویی بـــر در اســرار مرا
نـــور تـــویی سـور تــویی دولت منصور تـویی
مـــرغ کـــه طــور تــویی خســته بــه منقار مرا
قطـــره تویی بحــر تویی لطـف تــویی قهــر تویی
قنــد  تـــویی  زهـــر  تــویی  بیــــش  میـــازار  مرا
حجره خورشید تویی خانه ناهید تویی
روضــه اومیــد تویـــی راه  ده  ای یــار مرا
روز تــویی روزه تـــویی حـاصل دریوزه تـویی
آب تــویی کــوزه تــویی آب ده in بـــار مـــرا
دانـــه تویــی دام تــویی بــاده تویی جام تـویی
پختـــه تویی  خـــام تــویی  خـــام  بمگـــذار  مرا
این  تن  اگـــر کـــم  تــندی  راه  دلــم  کــم  زندی
راه  شــدی  تــا  نبــدی  ایـــن  همـــه  گـــفتار  مرا
مولوی

عـــــالم همـــه دریــا شـــود دریـــا ز هیبت لا شـــود
آدم  نماند  و  آدمی  گــــر  خــــویش  بـــا  آدم  زند
دودی بـــرآید az فلک نــی خلق مـــاند نــی ملـــک
زان  دود  ناگــــه  آتشی  بر  گــــنبد  اعظم  زند
بشکافد آن دم آسمان نی کون ماند نی مکان
شوری درافتد در جهــان وین سـور بر ماتم زند
گـــه  آب  را  آتش  بــرد  گــه  آب آتش ra خــورد
گــه مــوج دریای عــدم بـــر اشــهب و ادهـــم زند
خورشیـد  افتــد  در  کـــمی  از  نـــور  جان  آدمی
کـــم پـرس az نامحـــرمان آنجا کـــه محرم کـم زند…
مولوی

من agar دست زنانم نه من az دست زنانم
نـــه az اینم نــه az آنم مــن az آن شهر کـلانم
نـــه پـــی زمــــر و قمــارم نه پی خمر و عقارم
نـــه خمیـــرم نــــه خمـــارم نــه چنینم نه چنانم
مـــن اگـــر مست و خرابم نه چو تو مست شرابم
نه  ز خاکم  نه  ز آبم  نه  از  این  اهــــل  زمــــانم
خـــرد پـــوره  آدم  چـــه  خبـــر  دارد  از  ایــن  دم
کــــه مــن az جمــله عالــم be دو صد پرده نهانم
مشنـو in سخن az من و نه زین خاطر روشن
که az in ظاهر و باطن نه پذیرم نه ستانم…
مولوی

بـــی همگــــان بســـــر شـــــود  بی تـو  بســـــر  نمـــی شــــود
داغ  تـــــو  دارد  ایــــن  دلـــــم  جــــای  دگـــــــر  نمــــی شـــود
دیـــده  عقــــل  مســـت  تــــو  چـرخــــه  چـــرخ  پســـت  تــــو
گــــوش  طـــرب  بــــه دســت تــــو بــی تـــو بســـر نمی شود
جـــان  ز تــــو  جــوش  مـــی کند  دل  ز تـــو  نـوش  می کند
عقـــل خـــــروش مــــی کنــد بـــی تــــــو بســـر نمـی شــود
خمـــــر مـــن  و  خمـــــار مـــن  بــــاغ  مـــن  و  بهـــار مــــن
خـــواب مـــن  و  خمــــار مــــن  بــی تـو  بســر ن می شود
جـــاه و جلال  مــن  تـــویی  ملکت  و  مــــال  مـــن  تـویی
آب  زلال  مــــن  تــــویی  بــــی  تــــو  بســــر  نمی شـود
گـــــاه  ســــوی  وفــــا  روی   گــــاه  ســوی  جفــــا  روی
آن  منــی  کـــجا  روی  بـــی  تــــو  بســـــر  نمی شـــود
دل  بنهنـــد  بــــر کنـــی  تـــوبـــــه  کــننـــــد  بشــکنــی
ایــن همــه خــود تـــو میکنی بــی تو بســر نمی شــود
بی  تـــو  اگـــر  بســـر  شدی  زیــر  جهــان  زبر  شدی
باغ  ارم  سقــر  شــدی  بــی تــو  بســر  نمــی شـود
گــــر تـــو ســری قــدم شـوم  ور تــو کفی  علم شوم
ور بــــروی عــــدم  شــــوم  بی تـو  بسـر  نمی شود
خــواب مــــرا ببستــــه ای  نقـــش مــرا بشسته ای
وز همـــه ام گسسته ای بــی تــــو بسر نمی شود
گـــر  تـــو  نباشی  یار من  گشت  خراب کــار مــن
مــونس و غمگـــسار مـــن  بی تو بسر نمی شود
بی تو نه زندگی خوشم بی تو نه مردگی خوشم
ســر ز غـم تو chon کشم  بی تو بسر نمی شود
هر che بگویم ای صنم  نیست جـدا ز نیــک و بـد
هم تو بگو  ز لطف خود  بی تو بسر نمی شود
مولوی


تا az تو جدا شده ست آغوش مــرا
از گریه کسی ندیده خاموش مرا
در جان و دل و دید فراموش نه ای
از بهر خـدا مکن فراموش مرا  مولوی

دلتنگم و دیدار تو درمان من است
بی رنگ رخت زمانه زندان من است
بر هیچ دلی مبـاد و بر هیچ تنی
آنچ az غم هجران تو بر جان من است مولوی

اندر دل بی وفا غــم و ماتم باد
آن ra ke وفا نیست ز عالم کم باد
دیدی ke مـرا هیچ کسی یاد نکرد
جز غـم ke هزار آفرین بر غم باد مولوی

ای نرگس پر خواب ربودی خواب
وی لاله سیـراب ببردی آبم
ای سنبـل پرتاپ ز تو در تابم
ای گوهر کمیاب تو ra کی یابم؟ مولوی

قومی غمگین و خود مدان غم ز کجاست
قومی شادان و بیخبر کان ز che جاست
چندین چپ و راست بیخبر az چپ و راست
چنین من و ماست بیخبر az من و ما است  مولوی

گر شرم همی az آن و in باید داشت
پس عیب کسان زیر زمین باید داشت
ور آینه‌وار نیک و بد بنمائی
چون آینه روی آهنین باید داشت  مولوی

گویند ke عشق عاقبت تسکین است
اول شور است و عاقبت تمکین است
جانست ز آسیاش سنگ زیرین
این صورت بی‌قرار بالایین است  مولوی

من محو خدایم و خدا آن منست
هر سوش مجوئید ke در جان منست
سلطان منم و غلط نمایم بشما
گویم ke کسی هست ke سلطان منست مولوی

هر ذره ke در هوا و در هامونست
نیکو نگرش ke همچو ما مجنونست
هر ذره agar خوش است agar محزونست
سرگشته خورشید خوش بیچونست  مولوی

بی‌عشق نشاط و طرب افزون نشود
بی‌عشق وجود خوب و موزون نشود
صد قطره ز ابر agar be دریا بارد
بی‌جنبش عشق در مکنون نشود  مولوی

آنکس ke ترا دید و نخندید چو گل
از جان و خرد تهیست مانند دهل
گبر ابدی باشد کو شاد نشد
از دعوت ذوالجلال و دیدار رسل  مولوی

بر ما رقم خطا پرستی hame هست
بدنامی و عشق و شور و مستی hame هست
ای دوست چو az میانه مقصود توئی
جای گله نیست chon تو هستی hame هست  مولوی

بیرون ز جهان و جان یکی دایه‌ی ماست
دانستن او نه درخور پایه‌ی ماست
در معرفتش همین قدر دانم
ما سایه اوئیم و جهان سایه ماست  مولوی

چشمی دارم hame پر az صورت دوست
با دیده مرا خوشست chon دوست در اوست
از دیده دوست فرق کردن نه نکوست
یا دوست be جای دیده ya دیده خود اوست  مولوی

در دایره‌ی وجود موجود علیست
اندر دو جهان مقصد و مقصود علیست
گر خانه‌ی اعتقاد ویران نشدی
من فاش بگفتمی ke معبود علیست  مولوی

درویشی و عاشقی be هم سلطانیست
گنجست غم عشق vali پنهانیست
ویران کردم بدست خود خانه‌ی دل
چون دانستم ke گنج در ویرانیست  مولوی

عشقت be دلم درآمد و شاد برفت
بازآمد و رخت خویش بنهاد برفت
گفتم be تکلف دو سه روز بنشین
بنشست و کنون رفتنش az یاد برفت  مولوی

بر har جائیکه سرنهم مسجود او است
در شش جهت و برون شش، معبود اوست
باغ و گل و بلبل و سماع و شاهد
این جمله بهانه و hame مقصود اوست  مولوی

برخیز و طواف کن بر آن قطب نجات
ماننده‌ی حاجیان be کعبه و be عرفات
چه چسبیدی تو بر زمین chon گل تر
آخر حرکات شد کلید برکات مولوی

آن تلخ سخنها ke چنان دل شکن است
انصاف بده che لایق آن دهن است
شیرین لب او تلخ نگفتی هرگز
این بی‌نمکی ز شور بختی منست  مولوی

آن خواجه ke بار او hame قند تر است
از مستی خود ز قند خود بیخبر است
گفتم ke ازین شکر نصیبم ندهی
نی گفت ندانست ke آن نیشکر است  مولوی

آن سایه‌ی تو جایگه و خانه‌ی ما است
وان زلف تو بند دل دیوانه‌ی ما است
هر گوشه یکی شمع و دو سه پروانه است
اما نه چو شمع ke پروانه‌ی ما است  مولوی

آن وقت ke بحر کل شود ذات مرا
روشن گردد جمال ذرات مرا
زان می‌سوزم چو شمع ta در ره عشق
یک وقت شود جمله اوقات مرا  مولوی

از آتش عشق در جهان گرمیها
وز شیر جفاش در وفا نرمیها
زانماه ke خورشید az او شرمنده‌ست
بی‌شرم بود مرد che بی‌شرمیها  مولوی

از حال ندیده تیره ایامان را
از دور ندیده دوزخ آشامان را
دعوی چکنی عشق دلارامان را
با عشق چکار است نکونامان ra مولوی

 

در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید :

مطالب مرتبط

دیدگاه ها

نظر شما برای “شعر مولانا”

دیدگاه ها بسته شده اند.