شعر مادر

شعر مادر

مجموعه: اختصاصی, شعر
به این مطلب امتیاز دهید

 

  • شعر مادر
  •  

    شعر مادر

     

    شعر مادر

    قسم برجامه ی پاکی که از عشقت به تن کردم

    که تا جان دربدن دارم فراموشت نخواهم کرد

     


    مادر نمــای قــدرت دنیـــای خلقـــت است

    مادر به مـا ز ایــزد یکتــا فضیـــلت است

    فـردوس را بــــه زیر قدمهـــاش مانده رب

    کـو را مقــام، بعــد خـــدا در عبـادت است

    تا دیده ام به روی جهان باز شد، زشوق

    لبخند مهربان تو جا در تنم دمید

    فریاد حاجتم چو برون آمد از گلو

    دست نوازش تو به فریاد من رسید

     


    تاج از فرق فلک برداشتن

    جاودان آن تاج بر سرداشتن

    در بهشت آرزو ره یافتن

    هر نفس شهدی به ساغر داشتن

    روز در انواع نعمت ها و ناز

    شب بتی چون ماه در بر داشتن

    صبح از بام جهان چون آفتاب

    روی گیتی را منور داشتن

    شامگه چون ماه رویا آفرین

    ناز بر افلاک اختر داشتن

    چون صبا در مزرع سبز فلک

    بال در بال کبوتر داشتن

    حشمت و جاه سلیمانی یافتن

    شوکت و فر سکندر داشتن

    تا ابد در اوج قدرت زیستن

    ملک هستی را مسخر داشتن

    برتو ارزانی که ما را خوش تر است

    لذت یک لحظه “مادر” داشتن !

    فریدون مشیری

     


    حدیث از خــــــــــــــاتم پیغمبـــران است         که جنّت  زیر  پـــــــــای مادران است
    بزن  بر پای مــــــــــــــادر بوسه از شوق         که   خاک پــــــای او رشک جنان است
    گرچه در  عالم  پد ر دارد  مقامی ارجمند         لیکن افزون ازپدر قدر ومقام مادر است
    مادر   دانا   کند    فرزند   دانــــــــا تربیت         هرکه برهرجا رسدازاهتمام مادر است

     

    شعر مادر ، شعر مادرانه ، شعر درباره مادر ، اشعار مادرانه

     


    مادر از ایرج میرزا :
    پسر رو قدر مادر دان که دایم
    کشد رنج پسر بیچاره مادر

    برو بیش از پدر خواهش که خواهد
    تو را بیش از پدر بیچاره مادر

    زجان محبوب تر دارش که دارد
    زجان محبوب تر بیچاره مادر

    از این پهلو به آن پهلو نغلتد
    شب از بیم خطر بیچاره مادر

    نگهداری کند نه ماه و نه روز
    تو را چون جان به بر بیچاره مادر

    به وقت زادن تو مرگ خود را
    بگیرد در نظر بیچاره مادر

    بشوید کهنه و آراید او را
    چو کمتر کارگر بیچاره مادر

    تموز و دی تو را ساعت به ساعت
    نماید خشک و تر بیچاره مادر

    اگر یک عطسه آید از دماغت
    پرد هوشش زسر بیچاره مادر

    اگر یک سرفه بی جا نمایی
    خورد خون جگر بیچاره مادر

    برای این که شب راحت  بخوابی
    نخوابد تا سحر بیچاره مادر

    دو سال از گریه روز و شب تو
    نداند خواب و خور بیچاره مادر

    چو دندان آوری رنجور گردی
    کشد رنج دگر بیچاره مادر

    سپس چون پا گرفتی ، تا نیافتی
    خورد غم بیشتر بیچاره مادر

    تو تا یک مختصر جانی بگیری
    کند جان مختصر بیچاره مادر

    به مکتب چون روی تا  باز گردی
    بود چشمش به در بیچاره مادر

    وگر یک ربع ساعت دیر آیی
    شود از خود به در  بیچاره مادر

    نبیند  هیچکس  زحمت به دنیا
    ز مادر بیشتر بیچاره مادر

    تمام حا صلش از زحمت این است
    که دارد یک پسر بیچاره مادر

     

    شعر مادرانه

    شعر مادرانه

    شد صفحه روزگار تیره
    تا دفتر من گشود مادر

    از هستی من، نشانه ای نیست
    خود بودن من چه بود، مادر

    ناموخت مرا زمانه درسی
    رندانه ام آزمود، مادر

    من در یتیم و گردش چرخ
    از دست توام ربود مادر

    در دامن روزگارم افکند
    از دامن خود چه زود مادر

    حالیست مرا که گفتی نیست
    گریم همه رود رود مادر

    هر روز سپهر سفله داغی
    بر داغ دلم فزود مادر

    از اختر من شدست گویی
    دریای فلک کبود مادر

    این ابر منم کز آتش دل
    بر چرخ شدم چو دود، مادر

    با من همه بخت در ستیزاست
    من خاستم، او غنود، مادر

    ابریشم بخت من تهی گشت
    یکباره ز تار و پود، مادر

    این کودک درد آشنا را
    ایکاش نزاده بود، مادر

    شعریست که در غم تو، فرزند
    با خون جگر سرود مادر

     


    دستت را هیزم و طناب بریده و زخمی کرده است
    قدت را نشاء و خرمن کوبی خم نموده است

    حتی یک لحظه در دنیا نیاسودی
    عمرت در گشتن و دویدن در جنگل و صحرا تمام شده است

    لالالالا، به قربان تن خسته ات
    فدای بوی پیراهن مادرم بشوم

    به فدایت که مرا در گهواره تاب می دادی
    به فدایت که شب ها برایم نمی خوابیدی

    برایم تا صبح لالایی می خواندی
    به فدایت که برایم آرزوها داشتی

    لالا، به فدایت که دلم پر از حسرت و آرزوست
    بدون تو دنیا برایم زندان است

    به فدایت که کوله باری از هیزم بر پشتت نهادی
    به فدایت که دستانت پینه بسته است

    یا مشغول نشاء و یا به دنبال دام ها روانه بودی
    لالا، چشمم پر از اشک است، به فدایت

    تو خوشی دنیای من بودی
    خورشید، حتی گوشه دل تو نمی شود

    بهار، نیز بنفشه دستانت نخواهد شد
    اگر تمام خوشی های دنیا برای من باشد

    هرگز ارزش خوابیدن در آغوش گرم مادر را نخواهد داشت

    لالا، به فدای غمخوار خودم

    به فدایش که اکنون تنش بیمار و رنجور است.

     

    شعر مادر ، شعر مادرانه ، شعر درباره مادر ، اشعار مادرانه

     

    —– —– —– —– —– —– —– —– —– —–

    از صفحات دیگر نیز بازدید فرمائید : قیمت طلا

    —– —– —– —– —– —– —– —– —– —–

     


    شعر درباره مادر

     

    ای آن که تویی صبور خانه ، مادر
    ای شمع تویی فروغ خانه ، مادر

    ای عطر تو عطر هر بهار است ، مادر
    وای (وی) مهر تو در حد کمال است ، مادر

    ای نام تو ملک ،چه بی ریایی ، مادر
    هم شاه غم و ملک وفایی ، مادر

    ای آن که بهشت بود تو را ، ای مادر

    کآن وعده ی اوست ، خدا ، تورا ای مادر

    ای افضل و ای سرور و ای شاه کلیدم ، مادر
    زآن لحظه ی کودکی تویی امیدم ، مادر

    ای خواب تو بی خواب شده ، هر شب و روز
    زآن لحظه خدا تو را صدا زد ، مادر

    این نام تو ، نام توست زآن روز نخست
    زآن دم همه مبهوت ثنایت ، مادر

     


    مادر ای یکدانه وتنهاترین غم خوارمن

    از من عاشق تربه من دیوانه و بیمارمن

    وصف تو نتوان به صدها دفترودیوان نوشت

    ای که وصفت روز و شبهاتا ابددرکارمن

    پروراندی جان من بارنجهای بی شمار

    کی شود قربانیت این جان بی مقدارمن

    خرج کردی عمر خود را تابروید جان من

    من به لطفت زنده ام ای ابرباران دارمن

    شرح لطفت درازل افسانه ای ننوشته بود

    جان به قربان تو ای زیباترین پندارمن

    قصهٌ ننوشتۀ مهرو وفاراخوانده ای

    ای که مهرت تاابددرسینهٌ تبدارمن

    درد هایم دردتو رنجم همه درجان تو

    ای به دردم مرحم و ای مخزن اسرارمن

    هستیم هست ازتو و نامم زتو نامی گرفت

    سبز می باشم ز توای سبزی افکارمن

    سالهای عمرت افزون ازهزاران سال باد

    سالهای عمرمن قربانیت ای یارمن

     


    آغوش تو ای مادر من بستر ناز است

    لالایی شب هات مرا گلشن ساز است

    رخسار و وجود تو مرا پیکر مهر است

    هم قبله و هم کعبه و هم عشق و نیاز است . . .

     


    مادر یعنی زندگی ،
    مادر یعنی عشق ،
    مادر یعنی مهر ،
    مادر یعنی اون فرشته ای که با اشکت ، اشک میریزه ،
    با خنده هات می خنده ،
    مادر یعنی اون فرشته ای که نگاهش به توئه و با هر لبخندت ، زندگی میکنه ،
    مادر یعنی اون فرشته ای که موهاش سفید میشه برای بزرگ کردنت و به تو میگه ؛ پیر بشی مادر ، درد و بلات به جونم…
    مادر یعنی اون فرشته ای که صبح که خوابی آروم میز صبحونه رو میچینه تا وقتی بلند شدی زندگی رو لمس کنی ،
    مادر یعنی اون فرشته ای که شبایی که غم داری یا مریضی تا صب بالا سرت می شینه و نگرانه ،
    مادر یعنی اون فرشته ای ، که وقتی موقع کار میگی خسته شدم ، با اینکه پاهاش درد میکنه میگه تو بشین مادر من انجام میدم ،
    مادر یعنی اون فرشته ای که هیچ وقت باور نمیکنی مرض بشه یا پیر بشه ، چون همیشه و توی هر حالتی به روت لبخند میزنه ،
    مادر یعنی اون فرشته ای که طاقت دیدن اشکاش رو نداری …
    مادر یعنی همه زندگی …

     


    در گلستان ادب اموزگارم مادر است

    بعد رب العالمین پروردگارم مادر است

    من که شاگرد دبیرستان عشق مادرم

    اولین معشوق من در روزگار مادر است

     

    شعر درباره مادر ، اشعار مادرانه

     

    اشعار مادرانه

     

    اگر افلاطن و سقراط بوده اند بزرگ

    بزرگ بوده پرستار خردی ایشان .

    به گاهواره مادر بسی خفت

    سپس به مکتب حکمت حکیم شد لقمان .

    در آن سرایی که زن نیست ، انس و شفقت نیست

    در آن وجود که دل مرد ، مرده است روان

    به هیچ مبحث و دیپاچه ای قضا ننوشت

    برای مرد کمال و برای زن نقصان

    زن از نخست بوده رکن خانه هستی

    که ساخت خانه بی پای بست و بی بنیان

     


    داد معشوقه‌ به‌ عاشق‌ پیغام‌

    که‌ کند مادر تو با من‌ جنگ‌

    هرکجا بیندم‌ از دور کند

    چهره‌ پرچین‌ و جبین‌ پر آژنگ‌

    با نگاه‌ غضب‌ آلود زند

    بر دل‌ نازک من‌ تیر خدنگ‌

    مادر سنگ دلت‌ تا زنده‌ است‌

    شهد در کام‌ من‌ و تست‌ شرنگ‌

    نشوم‌ یک دل‌ و یک رنگ‌ ترا

    تا نسازی‌ دل‌ او از خون‌ رنگ‌

    گر تو خواهی‌ به‌ وصالم‌ برسی‌

    باید این‌ ساعت‌ بی‌ خوف‌ و درنگ‌

    روی‌ و سینه‌ تنگش‌ بدری‌

    دل‌ برون‌ آری‌ از آن‌ سینه‌ تنگ‌

    گرم‌ و خونین‌ به‌ منش‌ باز آری‌

    تا برد ز آینه‌ قلبم‌ زنگ‌

    عاشق‌ بی‌ خرد ناهنجار

    نه‌ بل‌ آن‌ فاسق‌ بی‌ عصمت‌ و ننگ‌

    حرمت‌ مادری‌ از یاد ببرد

    خیره‌ از باده‌ و دیوانه‌ ز بنگ‌

    رفت‌ و مادر را افکند به‌ خاک‌

    سینه‌ بدرید و دل‌ آورد به‌ چنگ‌

    قصد سر منزل‌ معشوق‌ نمود

    دل‌ مادر به‌ کفش‌ چون‌ نارنگ‌

    از قضا خورد دم‌ در به‌ زمین‌

    و اندکی‌ سوده‌ شد او را آرنگ‌

    وان‌ دل‌ گرم‌ که‌ جان‌ داشت‌ هنوز

    اوفتاد از کف‌ آن‌ بی‌ فرهنگ‌

    از زمین‌ باز چو برخاست‌ نمود

    پی‌ برداشتن‌ آن‌ آهنگ‌

    دید کز آن‌ دل‌ آغشته‌ به‌ خون‌

    آید آهسته‌ برون‌ این‌ آهنگ‌ :

    آه‌ دست‌ پسرم‌ یافت‌ خراش‌

    وای پای‌ پسرم‌ خورد به‌ سنگ‌

     

    شعر مادر ، شعر مادرانه ، شعر درباره مادر ، اشعار مادرانه

     

    —– —– —– —– —– —– —– —– —– —–

    از صفحات دیگر نیز بازدید فرمائید : قیمت خودرو

    —– —– —– —– —– —– —– —– —– —–

     


    مادر تمام زندگیش

    سجاده ایست گسترده

    در آستان وحشت دوزخ

    مادر همیشه در ته هر چیزی

    دنبال جای پای معصیتی  می گردد

    و فکر می کند که باغچه را کفر یک گیاه

    آلوده کرده است .

    مادر تمام روز دعا می خواند

    مادر گناهکار طبیعی ست

    و فوت می کند به تمام گل ها

    و فوت می کند به تمام ماهی ها

    و فوت می کند به خودش

    مادر در انتظار ظهور است

    و بخششی که نازل خواهد شد …

     


    بیمارم ، مادر جان !

    می دانم ،می بینی

    می بینم ، میدانی

    می ترسی ، می لرزی

    از کارم ، رفتارم ، مادر جان !

    می دانم ، می بینی

    گه گریم ،گه خندم

    گه گیجم ،گه مستم

    و هر شب تا روزش

    بیدارم ، بیدارم ، مادر جان !

    می دانم ، می دانی

    کز دنیا ، وز هستی

    هشیاری ، یا مستی

    از مادر ، از خواهر

    از دختر ، از همسر

    از این یک ، و آن دیگر

    بیزارم ، بیزارم ، مادر جان!

    من دردم بی ساحل .

    تو رنجت بی حاصل .

    ساحر شو ، جادو کن

    درمان کن ، دارو کن

    بیمارم ، بیمارم ، بیمارم ، مادر جان !

     

    شعر مادر ، شعر مادرانه ، شعر درباره مادر ، اشعار مادرانه

     


    کسى که ناز مرا مى کشید مادر بود *** کسى که حرف مرا مى شنید مادر بود
    کسى که گنج بدستم سپرده بود پدر *** کسى که رنج به پایم کشید مادر بود
    کسى که شیره جان مى مکید من بودم *** کسى که روح به تن مى دمید مادر بود
    کسى که در دل شب از صداى گریه من *** سپندوار زجا مى جهید مادر بود
    کسى که خارى اگر پیش پاى من مى دید *** چو غنچه جامه به تن مى درید مادر بود
    کسى که دور اگر مى شدم ز دامانش *** برهنه پا ز پیم مى دوید مادر بود
    ز دست دشمن هستى در این سیه بازار *** کسى که جان مرا مى خرید مادر بود
    کنار بستر بیماریم پرستارى *** که تا به صبح نمى آرمید مادر بود
    بروزگار جوانى کسى که قامت او *** به زیر بار محبت خمید مادر بود
    کسى که در غم و اندوه و در پریشانى *** به دردهاى دلم مى رسید مادر بود
    گهى خشونت و تندى گهى عطوفت و مهر *** نشان و مظهر بیم و امید مادر بود
    گهى دعا و ثنا گاه ناله و نفرین *** بهشت و دوزخ و وعد و وعید مادر بود
    غرض کسى که ز دنیا و آرزوهایش *** براى خاطر من دل برید مادر بود
    کشید رنج ز آغاز زندگى تا مُرد *** کسى که خیر ز عمرش ندید مادر بود
    یکى شکسته قفس ماند و خسته مرغى زار *** که از ثَرى به ثریا پرید مادر بود
    چو درگذشت نگارنده با تأسف گفت *** که آن براه محبت شهید مادر بود

     

    کلمات کلیدی : شعر آغوش آه‌ از به بیمارم تاج تو حدیث داد در دستت ساحر فریدون مادر می کسى مادر پسر (وی) ، ، با ، مادر ،می ،چه ،گه ؛ آتش آراید آرزو آرزوست بدون آرزوها آرزوهایش آرمید آرنگ‌ وان‌ آروم آری‌ آری‌ تا آزمود، آستان آشنا آغاز آغشته‌ آغوش آفتاب روی آفرین ناز آلود آمد آن آن‌ آهسته‌ آهنگ‌ آهنگ‌ دید آورد آوری آژنگ‌ با آید آینه‌ آیی شود ابد ابددرکارمن پروراندی ابر ابرباران ات فدای اختر ادب ارجمند         ارزانی ارزش از ازتو ازهزاران ازپدر است است است شعر است بعد است به است تا است حتی است رخسار است فـردوس است لالالالا، است لالایی است لذت است مادر است من است هم است و است یا است بزن  است قدت است مادر   است که است گرچه است         است، است‌ شهد اسرارمن هستیم اشعار اشک اشکاش اشکت افزون افسانه افضل افلاطن افلاک افکارمن سالهای افکند افکند از العالمین ام اموزگارم امید امیدم انتظار انجام اند اندوه اندکی‌ انس انواع او اوج اوست اون اکنون اگر ای ای ای ایرج ایست ایشان ایــزد این اینکه این‌ با باد سالهای باده‌ بار بارنجهای باری باز بازار بازدید باشد هرگز باشم باغچه بال بالا بام باور ببرد خیره‌ بتی بخت بخششی بخوابی نخوابد بدرید بدری‌ دل‌ بدستم بر براه براى برای برایم برجامه برخاست‌ برد برداشتن جاودان برداشتن‌ برسی‌ باید برهرجا برهنه برون برون‌ برید بریده بزرگ بزرگ بزرگ بست بستر بسته بسی بشه بشوم به بشی بشین بعــد بــــه بلات بلند بل‌ بنفشه بنگ‌ رفت‌ بنیان به بهار بهشت به‌ بود بود جان بود بروزگار بود ز بود غرض بود چو بود کسى بود کشید بود کنار بود گهى بود یکى بود، بودم بودن بوده بودی خورشید، بودی لالا، بوسه بوی بگیری کند بی بیدارم بیزارم بیش بیشتر بیم بیمار بیمارم بیمارمن وصف بیماریم بیندم‌ بینم بینی می بینی گه بیچاره بی‌ تأسف تا تا  تاابددرسینهٌ تاب تابروید تاج تار تبدارمن درد تر ترا تا تربه تربیت         ترسی تست‌ تمام تن تندى تنش تنم تنگش‌ تنگ‌ گرم‌ ته تهی تو تو ای تو نداند تو، توئه توام توای تورا توست توی تویی تیر تیره تا ثریا ثنا ثنایت ثَرى جا جادو جامه جان جان من جانی جان‌ جاه جای جبین‌ جنان جنّت  جنگل جنگ‌ هرکجا جهان جهید جوانى جونم مادر جگر حا حاجتم حاصل حالتی حتی حد حرف حسرت حکمت حکیم خارى خاستم، خاطر خانه خاک خاک‌ سینه‌ خدا خدنگ‌ مادر خراش‌ وای خرد خردی خرمن خرید خسته خشونت خشک خطر خـــدا خــــــــــــــاتم خفت سپس خلقـــت خم خمید خندم گه خنده خواب خوابی خوابیدن خوابیدی برایم خوارمن از خواند مادر خواندی به خواهد خواهد تو خواهر از خواهش خواهی‌ خود خودرو خودش مادر خودم به خور خورد خوش خوشی خوف‌ خون خونین‌ خون‌ خون‌ آید خیر دادی به دارد دارد زجان دارد  دارش دارم دارمن شرح دارو داری داشت لالا، داشتن داشتن برتو داشتن تا داشتن حشمت داشتن روز داشتن شامگه داشتن صبح داشتن چون داشتی لالا، داشت‌ داغ داغی بر دام دامانش دامن دان دانا   دانــــــــا دانم دانی کز دایم کشد دبیرستان دختر در در  درازل درباره دربدن درجان درد دردتو دردم دردهاى درسی رندانه درنگ‌ روی‌ درگذشت درید دست دستانت دست‌ دشمن دعا دفتر دفترودیوان دل دل بر دلت‌ دلم دل‌ دم دماغت پرد دمید دمید فریاد دم‌ دنبال دندان دنیا دنیا ز دنیای دنیـــای دود، دور دوزخ دوزخ مادر دوید دویدن دگر دی دید دیدن دیده دیر دیوانه دیوانه‌ دیپاچه دیگر دیگر بیزارم ر را را ایکاش را بگیرد را چو راحت  رب رب کـو ربع ربود رسدازاهتمام رسید رسید رشک رفتارم رنج رنجت رنجم رنجور رنگ‌ رنگ‌ گر ره رو روان به روانه روت روح رود روز روز تو روز زآن روزش بیدارم روزگار روزگارم روی رویا رکن ریایی ز زآن زادن زار زتو زجا زحمت زخمی زد زسر زشوق لبخند زمانه زمین‌ زمین‌ و زن زند بر زندان زنده زنده‌ زندگى زندگی زندگیش سجاده زنگ‌ عاشق‌ زود زیباترین زیر زیر  زیستن ملک ساحل ساخت ساز ساعت ساعت نماید ساعت‌ ساغر سال سبز سبزی ست و ستیزاست من سحر سر سرایی سرت سرداشتن در سرفه سرود سرور سفله سفید سقراط سلیمانی سنگ سنگ‌ شعر سوده‌ سپرده سپندوار سپهر سکندر سینه‌ سیه شاه شاگرد شب شبایی شبهاتا شد شد اگر شد، شدست شدم شده شدی شرنگ‌ نشوم‌ شعر شفقت شمار کی شمع شنید شهدی شهید شو شود شود بهار، شوق         شکسته شیره شینه صب صبا صبح صبحونه صبور صحرا صدا صداى صدها صفحات صفحه صلش طاقت طبیعی طلا طناب ظهور عاشق عاشق‌ عالم  عبـادت عشق عشقت عصمت‌ عطر عطسه عطوفت عمر عمرت عمرش عمرمن غضب‌ غم غمخوار غنود، غنچه فاسق‌ فدای فدایت فدایت تو فدایش فر فراموشت فرزند با فرزند   فرشته فرق فرمائید فرهنگ‌ از فروغ فریاد فزود فضیـــلت فلک فلک بال فوت فکر قامت قبله قدر قدرت قدمهـــاش قربان قربانیت قضا قــدرت قفس قلبم‌ قیمت لالایی لبخند لبخندت لحظه لرزی از لطفت لقمان لمس لیکن ما مادر مادر مادر مادر ای مادر ابریشم مادر از مادر اگر مادر ای مادر این مادر با مادر برای مادر برو مادر بشوید مادر به مادر تمام مادر تموز مادر تو مادر حالیست مادر در مادر دو مادر زجان مادر سپس مادر شعریست مادر من مادر ناموخت مادر نبیند  مادر نگهداری مادر هر مادر وگر مادر چو مادر کآن مادر ای مادر زآن مادر قسم مادر هم مادر وای مادران مادرانه مادرانه مادرانه اگر مادرانه شد مادرم مادرم اولین مادری‌ ماند مانده ماه ماهی مبحث مبهوت محبت محبوب مختصر مخزن مرا مرحم مرد مرده مرض مرغى مرگ مریضی مزرع مستم و مستی از مسخر مشغول مشیری مظهر معشوق معشوقه‌ معشوق‌ معصیتی  مـا مــــــــــــــادر مقامی مقدارمن خرج مقــام، ملک من من من من، منزل‌ منش‌ منم منور من‌ مهر مهربان مهرت مهرو موقع موهاش مى مُرد مکتب مکید می میدانی می میدم میرزا میریزه میز میزنه میشه میچینه میکنه میگه میگی نارنگ‌ از ناز ناز شب نازل نازک ناله نام نامم نامی ناهنجار نه‌ نتوان نخست نخست زآن نخواهد نخواهم نداری ندید نزاده نسازی‌ نشاء نشان نشانه نظر نعمت نغلتد شب نفرین نفس نقصان زن نمایی خورد نمــای نمود دل‌ نمود پی‌ نموده نمى نمی نمیکنی ننوشت برای ننوشته ننوشتۀ ننگ‌ حرمت‌ نه نهادی به نوازش نوشت ای نگارنده نگاهش نگاه‌ نگرانه نیاز نیاسودی عمرت نیافتی خورد نیز نیست نیست در نیست خود نیست گریم ها ها و هات های هایم هر هرکه هست هستى هستی هستی هشیاری هستی که هم همسر از همه همیشه هنوز اوفتاد هوشش هیزم هیچ هیچکس  و وتنهاترین وجود وحشت وز وصالم‌ وصفت وعد وعده وعید وفاراخوانده وفایی وقت وقتی ومقام پا پاهاش پاى پاکی پای پایم پای‌ پد پدر پر پرستار پرستارى پروردگارم پرچین‌ پرید پریشانى پسر پسرم‌ پشتت پــــــای پـــــــــای پندارمن قصهٌ پهلو پود، پیر پیراهن پیش پیغام‌ که‌ پیغمبـــران پیم پینه پیکر چرخ چرخ از چشمش چشمم چنگ‌ قصد چه چو چون چون‌ چیزی دنبال کار کارم کارگر کام‌ کبوتر کبود کرد کردم که کردنت کرده کردی کز کسى کشید کعبه کفر کفش‌ کف‌ کلیدم کمال کمتر کن کن بیمارم کن درمان کند کند چهره‌ کند    کنی که که   کهنه که‌ کوبی کودک کودکی کوله گاه گاهواره گردد و گردش گردی بود گردی کشد گرفت سبز گرفتی گرم گرم‌ گریم گریه گسترده در گشت یکباره گشتن گشود گفت گفتی گل گلستان گلشن گلو دست گناهکار گنج گهواره گهى گوشه گویی دریای گیاه آلوده گیتی گیجم ی یا یاد یارمن یافتن شوکت یافتن هر یافت‌ یتیم یعنی یک یکتــا یکدانه

     

  • تو بیا
  •  

    در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید :

    مطالب مرتبط

    دیدگاه ها

    نظر شما برای “شعر مادر”

    دیدگاه ها بسته شده اند.