شعر احمد هاتف – مپرس ای گل ز من

شعر احمد هاتف – مپرس ای گل ز من

مجموعه: شعر
به این مطلب امتیاز دهید

 

  • شعر احمد هاتف – مپرس ای گل ز من
  •  

    شعر احمد هاتف - مپرس ای گل ز من

    شعر احمد هاتف – مپرس ای گل ز من

     

    مپرس ای گل ز من کز گلشن کویت چسان رفتم
    چو بلبل زین چمن با ناله و آه و فغان رفتم

    نبستم دل به مهر دیگران اما ز کوی تو
    ز بس نامهربانی دیدم ای نامهربان رفتم

    منم آن بلبل مهجور کز بیداد گلچینان
    به دل صد خار خار عشق گل، از گلستان رفتم

    منم آن قمری نالان که از بس سنگ بیدادم
    زدند از هر طرف از باغت ای سرو روان رفتم

    به امیدی جوانی صرف عشقت کردم و آخر
    به پیری نا امید از کویت ای زیبا جوان رفتم

    ندیدم زان گل بی خار جز مهر و وفا اما
    ز باغ از جور گلچین و جفای باغبان رفتم

    کن سخن کوته ز جور آسمان “هاتف” به ناکامی
    ز یاران وطن دل کندم و از اصفهان رفتم

     

    کلمات کلیدی : آخر به آسمان آن آه احمد از اصفهان اما اما ز امید امیدی ای با باغ باغبان باغت بس بلبل به بی بیداد بیدادم زدند تو ز جز جفای جوان جوانی جور خار دل دیدم دیگران رفتم رفتم رفتم چو روان ز زان زیبا زین سخن سرو سنگ شعر صد صرف طرف عشق عشقت فغان قمری من من منم مهجور مهر مپرس نا نالان ناله نامهربان نامهربانی ناکامی ز نبستم ندیدم هاتف هر و وطن وفا پیری چسان چمن کردم کز کن کندم که کوته کوی کویت گل گل، گلستان گلشن گلچین گلچینان به یاران

     

  • تو بیا
  •  

    در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید :

    مطالب مرتبط

    دیدگاه ها

    نظر شما برای “شعر احمد هاتف – مپرس ای گل ز من”

    دیدگاه ها بسته شده اند.