شعر ملک الشعرای بهار – بهار آمد و رفت ماه سپند

مجموعه: شعر
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 500 out of 5)
Loading...
به این مطلب امتیاز دهید

 

  • شعر ملک الشعرای بهار – بهار آمد و رفت ماه سپند
  •  

    شعر ملک الشعرای بهار - بهار آمد و رفت ماه سپند

    شعر ملک الشعرای بهار – بهار آمد و رفت ماه سپند

     

    محمدتقی بهار، ملقب به ملک‌الشعرا، شاعر، ادیب، نویسنده، روزنامه‌نگار و سیاست‌مدار معاصر ایرانی بود. او شاعر قرن حاضر است که در زمان مبارزات مشروطیت زندگی می کرده و بخشی از اشعار وی درباره مبارزه با استبداد است بهرحال در سال 1317 قصیده بلندی در وصف نوروز و زیبایی های طبیعت سروده که بخشی از آن در اینجا نقل آورده می شود :

    بهار آمد و رفت ماه سپند
    نگارا در افکن بر آذر سپند

    به یک باره سر سبز شد باغ و راغ
    ز مرز حلب تا در تاشکند

    بنفشه ز گیسو بیفشاند مشک
    شکوفه به زهدان بپرورد قند

    به یک هفته آمد سپاه بهار
    ز کوه پلنگان به کوه سهند

    جهان گر جوان شد به فصل بهار
    چرا سر سپید است کوه بلند؟

    حیف باشد دل آزاده به نوروز غمین
    این من امروز شنیدم ز زبان سوسن

    هفت شین ساز مکن جان من اندر شب عید
    شکوه و شین و شغب، شهقه و شور و شیون

    هفت سین ساز کن از سبزه و از سنبل و سیب
    سنجد و ساز و سرود و سمنو سلوی من

    هفت سین را به یکی سفره دل‌خواه بنه
    هفت شن را به در خانه بدخواه فکن

    صبح عید است برون کن ز دل این تاریکی
    کاخر این شام سیه، خانه نماید روشن

    رسم نوروز به جای آور و از یزدان خواه
    کاورد حالت ما باز به حالی احسن

    نوبهار دلپذیر و روز شادی و خوشیست
    خرما نوروز و خوشا نوبهار دلپذیر

    بر نشاط گل وقت سپیده دم به باغ
    فاخته آوای بم زد ، عندلیب آوای زیر

     

  • تو بیا
  •  

    در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید :

    مطالب مرتبط

    دیدگاه ها

    نظر شما برای “شعر ملک الشعرای بهار – بهار آمد و رفت ماه سپند”

    دیدگاه ها بسته شده اند.