شعر مریم حیدر زاده – وقتی که چشات ابره

شعر مریم حیدر زاده – وقتی که چشات ابره

مجموعه: شعر
به این مطلب امتیاز دهید

 

  • شعر مریم حیدر زاده – وقتی که چشات ابره
  •  

    شعر مریم حیدر زاده - وقتی که چشات ابره

    شعر مریم حیدر زاده – وقتی که چشات ابره

     

    وقتی که چشات ابره ، پلکات چه مهی داره
    آفتاب به نگاه تو ، کلی بدهی داره

    ماه روزا میاد مکتب،پیش مژه نازت
    بارون شده شاگرد،شب تاسحرسازت

    پروانه میاد دورت،تنها واسه مردن
    مردن پیش چشم تو،یعنی همیشه بردن

    دریا شنیدم عصرا،موتومیزنه شونه
    راستی دیگه فهمیدم، محض چی پریشونه

    پیش یه نگاه تو،کوها همیشه مومن
    بیچاره گلا پیشت،یک عمره که محکومن

    کوها توزمستونا از دوره که پربرفن
    پیش تو میان هیچن،درحد دو تا حرفن

    رنگین کمونم سادس،پهلوی تو بی رنگه
    چشمای تو که باشه،جای آسمون تنگه

    با اسم تو سیمرغا،پر میکشن و میرن
    بابرق نگاه تو میسوزن و میمیرن

    دربون دو چشماته،هرچی نور و سیارس
    دفترچه ابرا از،حرفای مژت پارس

    صحراها زیردستت گرما رو می آموزن
    زیبا آتیشا از رو،چشمای تو میسوزن

    قطبا زیر دست توشیش ماه میبینن دوره
    تو قلب تو دائم شب ،دستات همیشه ظهره

    جنگل با اون آوازش،تو چشمای توگم شد
    شمشاد اومد و پیشت،خم شد،قدگندم شد

    من هرچی بگم ازتو ، با اون جذبت دوره
    راس گفتی چه کاری بود،شاعر مگه مجبوره؟

    من متهمم باشه، تو داوری و قاضی
    هم میتونی شاکی شی،هم مهربون و راضی

    حرف حالا و فردا،مثل همیشس زیبا
    جز تو همه یعنی هیچ،تو یعنی،خود دنیا

     

    کلمات کلیدی : ، ،دستات آتیشا آسمون آموزن زیبا آوازش،تو ابرا ابره ابره از از،حرفای ازتو اسم اومد اون با باشه، باشه،جای بدهی بردن به بود،شاعر بگم بی تا تاسحرسازت تنگه تو تو،کوها تو،یعنی توزمستونا توشیش توگم جذبت جنگل حالا حرف حرفن حیدر دائم داره داره آفتاب داوری دربون دریا دست دنیا دو دورت،تنها دوره دوره تو دوره راس دیگه راضی رنگه چشمای رنگین رو رو،چشمای روزا زاده زیبا جز زیر زیردستت سادس،پهلوی سیارس دفترچه سیمرغا،پر شاکی شاگرد،شب شب شد شد شمشاد شد،قدگندم شده شعر شنیدم شونه راستی شی،هم صحراها ظهره عصرا،موتومیزنه عمره فردا،مثل فهمیدم، قاضی هم قطبا قلب ماه متهمم مجبوره؟ محض محکومن مردن مردن مریم من مهربون مهی مومن بیچاره مژت مژه مکتب،پیش مگه می میاد میان میبینن میتونی میرن بابرق میسوزن میسوزن میمیرن میکشن نازت بارون نور نگاه هرچی همه همیشس همیشه هیچ،تو هیچن،درحد و واسه وقتی پارس پربرفن پیش پروانه پریشونه پلکات پیش پیشت،خم پیشت،یک چشات چشم چشماته،هرچی چشمای چه چی کاری کلی کمونم که کوها گرما گفتی گلا یعنی یعنی،خود یه

     

  • تو بیا
  •  

    در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید :

    مطالب مرتبط

    دیدگاه ها

    نظر شما برای “شعر مریم حیدر زاده – وقتی که چشات ابره”

    دیدگاه ها بسته شده اند.