شعر مسعود آذر – نسیم دوش به دل بوی آشنا آورد

شعر مسعود آذر – نسیم دوش به دل بوی آشنا آورد

مجموعه: شعر
به این مطلب امتیاز دهید

 

  • شعر مسعود آذر – نسیم دوش به دل بوی آشنا آورد
  •  

    شعر مسعود آذر - نسیم دوش به دل بوی آشنا آورد

    شعر مسعود آذر – نسیم دوش به دل بوی آشنا آورد

     

    نسیم دوش   به دل  بوی  آشنا  آورد
    چه آشنا  تب و لرزی  به غمسرا  آورد

    بقای  عمرِ  گرانم  فدای   خاطرِ دوست
    که خود  نیامد و جانی  به جانِ ما آورد

    چه خوش که خاکِ رهش برتنِ نسیم افتاد
    که دوش بر سرِ جان تاجی از طلا آورد

    نیازِ  دل   چه به دنیا و   آخرت ، زاهد
    چو هر دو را به نسیمی درین سرا آورد

    ببوس پنجه ِعشق و نه دست ِ زُهد که من
    در آتش  افکنم   این تن   اگر  شفا آورد

    ز تلخی   می ِ خامت   سخن مگو ساقی
    به لب نگر  که نگارم شکر  مرا  آورد

    مگر  به جای  خدا   دلبرم نشست آنشب
    که جان ِ تازه  برین   عمر ِ بینوا  آورد

    خوراک ِروز و شبِ دل شد اشک و خون جگر
    بنازم  آن غم ِ عشقی   که  اشتها   آورد

    چو سوخت شمع ِشب هنگام جان سپردن گفت
    که آذر  اینهمه  سوز ِ  دل  از کجا  آورد

     

    کلمات کلیدی : ، آتش  آخرت آذر آذر  آشنا آشنا  آن آنشب که آورد آورد آورد آورد چه از اشتها   اشک افتاد که افکنم   اگر  این اینهمه  ببوس بر برتنِ برین   بقای  به بوی بوی  بینوا  تاجی تازه  تب تلخی   تن   جان جانِ جانی  جای  جگر بنازم  خاطرِ خامت   خاکِ خدا   خود  خوراک خوش خون درین دست دل دل  دل   دلبرم دنیا دو دوست که دوش دوش   را رهش ز زاهد چو زُهد ساقی به سخن سرا سرِ سوخت سوز سپردن شبِ شد شعر شفا شمع شکر  طلا عشقی   عمر عمرِ  غم غمسرا  فدای   لب لرزی  ما مرا  مسعود من در مگر  مگو می نسیم نسیمی نشست نه نگارم نگر  نیازِ  نیامد هر هنگام و و   ِ ِ  ِروز ِشب ِعشق پنجه چه چو کجا  که که  گرانم  گفت که

     

  • تو بیا
  •  

    در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید :

    مطالب مرتبط

    دیدگاه ها

    نظر شما برای “شعر مسعود آذر – نسیم دوش به دل بوی آشنا آورد”

    دیدگاه ها بسته شده اند.