شعر تابستان

شعر تابستان

مجموعه: شعر
به این مطلب امتیاز دهید

 

  • شعر تابستان
  •  

    شعر تابستان

    شعر تابستان

     

    فصل تابستان است

    سایه ای می جویم

    سایه ای پر الفت

    کوچه ها گرم کلام

    خانه ها گرم سخن

    ***شعر تابستان***

    کودکی با شادی

    روی خاک نمناک

    کلبه ای می سازد

    کلبه ای بی سرما

    ***شعر تابستان***

    ان طرف تر

    دخترک می دوزد

    لباس از جنس خیال

    و عروسک پشت ویترین مغازه

    چشمکی می زند به دنبال لباس

    ***شعر تابستان***

    این طرف تر

    در خیابان گنجشکی افتاده بی غذا

    فصل تابستان است

    می نویسم شعری

    از زبان سهراب

    و خدایی که در این نزدیکی است …

    شاعر: هستی شمس


    «شعر تابستان»

    تابستان اوز

    حیات دور از اوز دشـوار بـاشـد             گلی که در اوز نیست خار باشد
    بهارش را که نیست لازم به گفتن          از آن خهر و حکار و دل  شکفتن

    ***شعر تابستان***

    به تابـستـان  کـه گرما رو نـمـایـد           ره ســـــر پــلـه را در پیش بـایــد
    بزن جــارو بــپـاش آبی بر آن کم           هــوا را پـر کن از بوی خوش نم

    ***شعر تابستان***

    اگر بر خاک لحاف از دستت افتاد            بــدان حتـما گلیمت برده است باد
    بـا آن دسـت قـشـنگ و مـهربانـت         بــیـاور کــوزه را با کــوزه دانت

    ***شعر تابستان***

    تـو قـبل از که شـوی  آماده خواب            کــمـی از کــوزه بشـنـو قـلقل آب
    هــوای پــشــت بـام شب پر سـتاره          بــه آدم مـیــدهـد عـمـــر دوبــــــار

    ***شعر تابستان***

    اوز زیـبـاتـراز هر سرزمـیـن است       بهشـت دنـیـوی گویـنـد هـمین است

    شعر از : میرزینل امیری نژاد

     

    کلمات کلیدی : «شعر آب هــوای آبی آدم آماده آن از است است است       افتاد            افتاده الفت امیری ان اوز اوز اگر ای این با باد بـا باشد بهارش بر برده بشـنـو بـاشـد             بـام بـایــد بزن بــدان بــه بــپـاش بــیـاور به بهشـت بوی بی تابستان تابستان تابستان تابستان» تابـستـان  تر تـو جــارو جنس جویم حتـما حکار حیات خار خانه خاک خدایی خهر خواب            خوش خیابان خیال دانت دخترک در دستت دسـت دشـوار دل  دنبال دنـیـوی دوبــــــار دور دوزد را ره رو روی زبان زند زیـبـاتـراز سازد سایه سخن سرزمـیـن سرما سـتاره          ســـــر سهراب شادی شاعر شب شعر شعری شـوی  شمس شکفتن طرف عروسک عـمـــر غذا فصل قـبل قـشـنگ قـلقل لازم لباس لباس لحاف مغازه مـهربانـت         مـیــدهـد می میرزینل نزدیکی نـمـایـد           نم نمناک نویسم نژاد نیست ها هر هستی هــوا هـمین و ویترین پر پشت پـر پــشــت پــلـه پیش چشمکی کــمـی کــوزه کـه کلام کلبه کم           کن که کودکی کوچه گرم گرما گفتن          گلی گلیمت گنجشکی گویـنـد

     

  • تو بیا
  •  

    در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید :

    مطالب مرتبط

    دیدگاه ها

    نظر شما برای “شعر تابستان”

    دیدگاه ها بسته شده اند.