رباعیات عمر خیام

رباعیات عمر خیام

مجموعه: شعر
به این مطلب امتیاز دهید

 

  • رباعیات عمر خیام
  •  

    رباعیات عمر خیام

    رباعیات عمر خیام

     

    « گزیده ای از رباعیات خیام »

    بنگر ز جهان چه طرف بر بستم ؟ هیچ

    وز حاصل عمر چیست در دستم ؟ هیچ

    شـمع  طـربم  ولی  چـو  بنـشستم  هیچ

    من  جام  جمم  ولی  چو  بشکستم هیچ

    *****رباعیات خیام*****

    چون عمر بسر رسد چه بغداد و چه بلخ

    پیمانه چو پر شود چه شیرین و چه تلخ

    خوش باش که بعد از من و تو ماه  بسی

    از سـلخ  بـغره  آیــد   از  غـره   بـسلخ

    *****رباعیات خیام*****

    زان پیش  که  نام  تو  ز  عالم   برود

    می خور که چو می بدل رسد غم برود

    بگشای   سر   زلف  بتی   بند  به  بند

    زان  پیش  که  بند  بندت  از هم  برود

    *****رباعیات خیام*****

    اکنون  که  ز  خوشدلی  بجز نام  نماند

    یک  همدم  پخته   جز  می  خام  نماند

    دست  طرب  از  ساغر  می  باز  مگیر

    امروز  که   در دست  بجز  جام   نماند

    *****رباعیات خیام*****

    افسوس   که   نامه   جوانی   طی   شد

    وان  تازه   بهار   زندگانی    طی   شد

    حالی  که   ورا     نام   جوانی    گفتند

    معلوم    نشد   که    او  کی آمد کی  شد

    *****رباعیات خیام*****

    افسوس  که  سرمایه  ز کف بیرون  شد

    در پای  اجل  بسی  جگر ها خون   شد

    کس نامد از آن جهان که پرسم از  وی

    کاحوال   مسافران   دنیا    چون     شد

    *****رباعیات خیام*****

    چون روزی و عمر بیش و کم نتوان کرد

    خود را به  کم  و  بیش  دژم  نتوان  کرد

    کار من  و تو چنان که رای  من و توست

    از  موم   بدست   خویش هم  نتوان  کرد

    *****رباعیات خیام*****

    عمرت  تــا   کـی  بـه   خودپرستی    گــذرد

    یا    در   پـی    نـیستی   و   هستی   گــذرد

    می خور که چنین عمر که غم در پی  اوست

    آن  بـه  کـه  بخواب  یا   به   مستی    گذرد

    *****رباعیات خیام*****

    ای   بس  که  نباشیم و جهان خواهد بود

    نی  نام  ز  ما  و  نه  نشان  خواهد  بود

    زین   پیش  نبودیم   و  نبد   هیچ   خلل

    زین   پس   چو  نباشیم همان خواهد بود

    *****رباعیات خیام*****

    تا   خاک  مرا   به    قالب   آمیخته  اند

    بس   فتنه   که  از خاک بر انگیخته اند

    من   بهتر   از   این    نمی توانم   بودن

    کز  بوته   مرا   چنین  برون   ریخته اند

    *****رباعیات خیام*****

    چون مرده شوم خاک مرا گم سازید

    احوال مــرا  عبرت  مــردم  سازید

    خاک  تن  من  به  باده  آغشته کنید

    وز  کـالبدم  خشت  سر  خم سازید

     

    کلمات کلیدی : « » ؟ آغشته آمد آمیخته  آن آن  آیــد   اجل  احوال از از  از   افسوس  افسوس   امروز  اند انگیخته او  اوست اکنون  ای ای   این    باده  باز  باش بتی   بجز بجز  بخواب  بدست   بدل بر برود برون   بس  بس   بستم بسر بسی بسی  بشکستم بعد بغداد بـسلخ بـغره  بـه  بـه   بلخ بند بند  بندت  بنـشستم  بنگر به  به   به    بهار   بهتر   بوته   بود بودن بگشای   بیرون  بیش بیش  تا   تازه   تــا   تلخ تن  تو تو  توانم   توست جام  جام   جز  جمم  جهان جوانی   جوانی    جگر حاصل حالی  خام  خاک خاک  خشت  خلل خم خواهد خواهد  خود خودپرستی    خور خوش خوشدلی  خون   خویش خیام خیام خیام در در   دست  دستم دنیا    دژم  را رای  رباعیات رسد روزی ریخته ز ز  زان زان  زلف  زندگانی    زین   سازید سازید ساغر  سر  سر   سرمایه  سـلخ  شد شـمع  شود شوم شیرین طرب  طرف طـربم  طی   عالم   عبرت  عمر عمرت  غـره   غم فتنه   قالب   ما  ماه  مرا مرا   مرده مسافران   مستی    معلوم    مــرا  مــردم  من من  من   موم   مگیر می می  نام  نام   نامد نامه   نباشیم نبد   نبودیم   نتوان نتوان  نشان  نشد   نـیستی   نماند نمی نه  نی  ها هستی   هم  همان همدم  هیچ هیچ   و و  و   وان  ورا     وز وز  ولی  وی پای  پخته   پر پرسم پس   پـی    پی  پیش  پیمانه چـو  چنان چنین چنین  چه چو چو  چون چون     چیست کاحوال   کار کرد کز  کس کـالبدم  کـه  کـی  کف کم کم  کنید که که  که   که    کی کی  گذرد گزیده گــذرد گفتند گم یا   یا    یک 

     

  • تو بیا
  •  

    در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید :

    مطالب مرتبط

    دیدگاه ها

    نظر شما برای “رباعیات عمر خیام”

    دیدگاه ها بسته شده اند.