سهراب سپهری

سهراب سپهری

مجموعه: اختصاصی, شعر
به این مطلب امتیاز دهید

 

  • سهراب سپهری
  •  

    زندگینامه سهراب سپهری

    زندگینامه سهراب سپهری

     

    سهراب سپهری در 15 مهر ماه 1307 در شهر کاشان به دنیا آمد. پدرش اسدالله سپهری کارمند اداره پست و تلگراف بود و هنگامی که سهراب نوجوان بود پدرش از دو پا فلج شد. با این حال به هنر و ادب علاقه ای وافر داشت. نقاشی می کرد، تار می ساخت و خط خوبی هم داشت.

    سپهری در سال های نوجوانی پدرش را از دست داد و در یکی از شعرهای دوره جوانی از پدرش یاد کرده است (خیال پدر) یکسال بعد از مرگ او سروده است :

    در عالم خیال به چشم آمدم پدر

    کز رنج چون کمان قد سروش خمیده بود

    دستی کشیده بر سر رویم به لطف و مهر

    یک سال می گذشت، پسر را ندیده بود

    مادر سپهری فروغ ایران سپهری بود. او بعد از فوت شوهرش، سرپرستی سهراب را به عهده گرفت و سپهری او را بسیار دوست می داشت.

    دوره کودکی سپهری در کاشان گذشت. سهراب دوره شش ساله ابتدایی را در دبستان خیام این شهر گذرانید.

    سپهری دانش آموزی منظم و درس خوان بود و درس ادبیات را دوست داشت و به خوش نویسی علاقه مند بود.

    سپهری در سال های کودکی شعر هم می گفت، یک روز که به علت بیماری در خانه مانده و به مدرسه نرفته بود با ذهن کودکانه اش نوشت :

    ز جمعه تا سه شنبه خفته نالان

    نکردم هیچ یادی از دبستان

    ز درد دل شب و روزم گرفتار

    ندارم من دمی از درد آرام

    در مهرماه 1319 سپهری به دوره دبیرستان قدم گذارد و در خرداد ماه 1326 آن را به پایان رساند.

    سهراب از سال چهارم دبیرستان به دانش سرا رفت و در آذر ماه 1325 یعنی اندکی بیش از یک سال بعد از به پایان رساندن دوره دو ساله دانش سرای مقدماتی به استخدام اداره فرهنگ کاشان (اداره آموزش و پرورش) در آمد و تا شهریور 1327 در این اداره ماند.

    در این هنگام در امتحانات ادبیات شرکت کرد و دیپلم کامل دوره دبیرستان را نیز گرفت.

    سال بعد او به دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران رفت. وقتی که در این دانشکده بود، نخستین دفتر شعرهایش را چاپ کرد و مشفق کاشانی با دیدن شعرهای سپهری پیش بینی کرد که او در آینده آثار ارزشمندی به ادبیات ایران هدیه خواهد داد.

    اولین کتاب سپهری با نام “مرگ رنگ” در تهران منتشر شد که به سبک نیما یوشیج بود.

    سپهری دومین مجموعه شعر خود را با نام “زندگی خواب ها” در سال 1332 سرود و در همین سال بود که دوره لیسانس نقاشی را در دانشکده هنرهای زیبا با رتبه اول و دریافت نشان اول علمی به پایان رساند.

    از سال 1332 به بعد، زندگی سپهری در گشت و گذار و مطالعه نقاشی و حکاکی در پاریس، رم و هند و شرکت در نمایشگاه ها و آموختن و تدریس نقاشی گذشت، تا جایی که بعضی او را “شاعری نقاش” خوانده اند و بعضی دیگر “نقاشی شاعر”.

    سهراب در سال 1337 دو کتاب “آوار آفتاب” و “شرق انده” را آماده چاپ کرد ولی موفق به چاپ آنها نشد و سرانجام در سال 1340 این دو کتاب به انضمام “زندگی خواب ها” زیر عنوان “آوار کتاب” منتشر شد.

    در این کتاب می توان به جلوه های زبان خاص سپهری برخورد کرد و همچنین شور و شوق آمیختگی با طبیعت را _که در شعرهای بعدی کاملاً واضح می شود _ بیشتر دید.

    در “شرق اندوه” سپهری از هر نظر تحت تاثیر غزلیات مولوی است و شعرهای این مجموعه همه شادمانه و شورانگیزند.

    دو شعر بلند “صدای پای آب” و “مسافر” پنجمین و ششمین کتاب های او هستند.

    شهرت سپهری از سال 1344 و با انتشار شعر بلند “صدای پای آب” آغاز شد. در “صدای پای آب” است که محتوای ویژه ی شعر سپهری فرمش را می یابد. فرم و محتوای شعر سپهری، از “صدای پای آب” به بعد به هماهنگی می رسند.

    “صدای پای آب”، کنایه از صدای پای مسافری در سفر زندگی است.

    این شعر که روز به روز بر شهرت و محبوبیت او افزود، اولین بار در فصلنامه ی آرش در آبان همان سال منتشر شد.

    سپهری که تمام عمرش را به دور از جنجال روزنامه ها و مجلات و فقط با دوستان اندک و تنهایی خود می زیست و بدین سبب از طرف نشریات جدی گرفته نشده بود، در سال 1345 با انتشار شعر بلند “مسافر” که یکی از درخشان ترین شعرهای فارسی است، بزرگی و شاعری اش را بر نشریات تحمیل کرد.

    —– —– —– —– —– —– —– —– —– —–

    از صفحات دیگر نیز بازدید فرمائید : قیمت طلا

    —– —– —– —– —– —– —– —– —– —–

    “مسافر” تأمل و سیر و سفر شاعر است در فلسفه ی زندگی.

    “جحم سبز” هفتمین مجموعه شعری سپهری و کامل ترین آنها است.

    “حجم سبز” پایان آخرین جستجوی های سپهری در شعر “مسافر” اوست. گویی پاسخ همه پرسش ها را یافته و به همه حقایق رسیده است.

    شاعر دیگر منتظر مژده دهندگان نمی ماند بلکه خود قصد می کند که بیاید و پیام آورد: روزی خواهم آمد و پیامی خواهم آورد …

    هشتمین و آخرین مجموعه شعری سهراب سپهری “ما هیچ، ما نگاه” است.

    در این کتاب بر خلاف مجموعه”حجم سبز” و دو شعر بلند “صدای پای آب” و “مسافر” شاعر روی به یأس دارد. اما یأسی که جز از حوزه ذهن رنگین سپهری بیرون نمی تراود.

    سپهری در سال 1355 تمام هشت دفتر و منظومه خود را در “هشت کتاب” گرد آورد.

    “هشت کتاب” نموداری تمام از سیر معنوی شاعر جویای حقیقت است، از اعتراضات سیاسی تا شور جست و جو و ره سپردن در عرفانی زمینی.

    “هشت کتاب” یکی از اثر گذارترین و محبوب ترین مچموعه ها، در تاریخ شعر نو ایران است.

    سپهری در سال 1357 به بیماری سرطان خون مبتلا شد و در سال 1358 برای درمان به انگلستان رفت، اما بیماری بسیار پیشرفت کرده بود و سرانجام در اول اردیبهشت ماه 1359 ، سهراب سپهری به ابدیت پیوست.

    نخست قرار بود که طبق خواست خودش او را در روستای”گلستانه” به خاک بسپارند، اما به پیشنهاد یکی از دوستانش برای اینکه طغیان رود، مزارش را از بین نبرد او را در صحن “امامزاده سلطان علی” دهستان مشهد اردهال به خاک سپردند.

     

    اشعار سهراب سپهری

     

    اشعار سهراب سپهری

     

    دروگران پگاه
    پنجره را به پهنای جهان می گشایم:
    جاده تهی است. درخت گرانبار شب است.
    نمی لرزد ، آب از رفتن خسته است : تو نیستی ، نوسان نیست
    تو نیستی ، و تپیدن گردابی است
    تو نیستی ، و غریو رودها گویا نیست ، و دره ها ناخواناست
    می آیی :‌ شب از چهره ها بر می خیزد ، راز از هستی می پرد
    می روی : چمن تاریک می شود ، جوشش چشمه می کشند
    چشمانت را می بندی : ابهام به علف می پیچد
    سیمای تو می وزد ، و آب بیدار می شود
    می گذری ، و آیینه نفس می کشد
    جاده تهی است. تو باز نخواهی گشت ، و چشم به راه تو نیست
    پگاه ، دروگران از جاده ی روبرو سر می رسند: رسیدگی خوشه هایم را به رویا دیده اند.

    شب هم آهنگی
    لب ها می لرزند. شب می تپد. جنگل نفس می کشد.
    پروای چه داری ، مرا در شب بازوانت سفر ده
    انگشتان شبانه ات را می فشارم ، و باد شقایق دوردست را پر پر می کند
    به سقف جنگل می نگری: ستارگان درخیسی چشمانت می دوند
    بی اشک چشمان تو ناتمام است ، و نمناکی جنگل نارساست
    دستانت را می گشایی ، گره تاریکی می گشاید
    لبخند می زنی ، رشته ی رمز می لرزد
    می نگری ، رسایی چهره ات حیران می کند
    بیا با جاده ی پیوستگی برویم
    خزندگان درخوابند. دروازه ی ابدیت باز است. آفتابی شویم
    چشمان را بسپاریم ،که مهتاب آشنایی فرود آمد
    لبان را گم کنیم ، که صدا نا بهنگام است
    در خواب درختان نوشیده شویم ، که شکوه روییدن در ما می گذرد
    باد می شکند. شب راکد می ماند. جنگل از تپش می افتد
    جوشش اشک هم آهنگی را می شنویم ، و شیره ی گیاهان به سوی ابدیت می رود.

    آوای گیاه
    از شب ریشه سر چشمه گرفتم ، و به گرداب آفتاب ریختم
    بی پروا بودم :  دریچه ام را به سنگ گشودم
    مغاک چنبش را زیستم
    هوشیاری ام شب را نشکافت ، روشنی ام روشن نکرد:
    من تو را زیستم ، شبتاب دوردست!
    رها کردم ، تا ریزش نور ، شب را بر رفتارم بلغزاند
    بیداری ام سر بسته ماند : من خوابگرد راه تماشا بودم
    و همیشه کسی از باغ آمد ، و مرا نوبر وحشت هدیه کرد
    و همیشه خوشه چینی از راهم گذشت ، و کنار من خوشه ی راز از دستش لغزید
    و همیشه من ماندم و تاریک بزرگ ، من ماندم و همهمه ی آفتاب
    و از سفر آفتاب ، سرشار از تاریکی نور آمده ام:
    سایه تر شده ام
    و سایه وار بر لب روشنی ایستاده ام
    شب می شکافد ، لبخند می شکفد ، زمین بیدار می شود
    صبح از سفال آسمان می تراود
    و شاخه ی شبانه ی اندیشه ی من بر پرتگاه زمان خم می شود.

    پرچین راز
    بیراهه رفتی ، برده ی گام ، رهگذر راهی از من تا بی انجام ، مسافر میان سنگینی پلک و جوی سحرا.
    در باغ ناتمام تو ، ای کودک! شاخسار زمرد تنها نبود ، بر زمینه ی هولی می درخشید.
    در دامنه ی لالایی ، به چشمه ی وحشت می رفتی ، بازوانت دو سا حل نا همرنگ شمشیر و نوازش بود
    فریب را خندیده ای ، نه لبخند را ، ناشناسی را زیسته ای ، نه زیست را
    و آن روز ، و آن لحظه ، از خود گریختی ، سر به بیابان یک درخت نهادی ، به بالش یک وهم
    در پی چه بودی ، آن هنگام ، در راهی از من تا گوشه گیر سکت آیینه ، درگذری از میوه تا اضطراب رسیدن؟
    ورطه ی عطر را بر گل گستردی ، گل را شب کردی ، در شب گل تنها ماندی ،گریستی
    همیشه ـ بهار غم را آب دادی ،
    فریاد ریشه را در سیاهی فضا روشن کردی ، بر تب شکوفه شبیخون زدی ، باغبان هول انگیز
    و چه از این گویاتر ، خوشه شک پروردی
    و آن شب ، آن تیره شب ، در زمین بستر بذر گریز افشاندی
    و بالین آغاز سفر بود ، پایان سفر بود ، دری به فرود ، روزنه ای به اوج
    گریستی ، ( من ) بی خبر ، بر هر جهش ، در هر آمد ، هر رفت
    وای ( من ) کودک تو ، در شب صخره ها ، از گود نیلی بالا چه می خواست؟
    چشم انداز حیرت شده بود ، پهنه ی انتظار ، ربوده ی راز ، گرفته ی نور
    و تو تنها ترین ( من ) بودی
    و تو نزدیک ترین ( من ) بودی
    و تو رساترین ( من ) بودی ، ای ( من ) سحرگاهی ، پنجره ای بر خیرگی دنیا ها سر انگیز.

     

    شعرهای سهراب سپهری

     

    شعرهای سهراب سپهری

     

    زندگی خالی نیست
    مهربانی هست،سیب هست،ایمان هست
    آری تا شقایق هست زندگی باید کرد    سهراب سپهری

     

    روزی خواهم آمد و پیامی خواهم آورد…
    خواهم آمد گل یاسی به گدا خواهم داد
    زن زیبای جذامی را گوشواری دیگر خواهم بخشید
    کور را خواهم گفتم : چه تماشا دارد باغ …
    هر چه دشنام از لب خواهم برچید
    هر چه دیوار از جا خواهم برکند
    رهزنان را خواهم گفت : کاروانی آمد بارش لبخند
    ابر را پاره خواهم کرد
    من گره خواهم زد چشمان را با خورشید ، دل ها را با عشق ،سایه ها را با آب ،شاخه ها را با باد
    و به هم خواهم پیوست،خواب کودک را با زمزمه زنجره ها
    بادبادک ها به هوا خواهم برد
    گلدان ها آب خواهم داد …
    خواهم آمد ،سر هر دیواری میخکی خواهم کاشت
    پای هر پنجره ای شعری خواهم خواند
    هر کلاغی را کاجی خواهم داد
    مار را خواهم گفت : چه شکوهی دارد غوک
    آشتی خواهم داد
    آشنا خواهم کرد
    راه خواهم رفت
    نور خواهم خورد
    دوست خواهم داشت   سهراب سپهری

     

    دنگ..،دنگ..
    ساعت گیج زمان در شب عمر
    می زند پی در پی زنگ.
    زهر این فکر که این دم گذر است
    می شود نقش به دیوار رگ هستی من…
    لحظه ها می گذرد
    آنچه بگذشت ، نمی آید باز
    قصه ای هست که هرگز دیگر
    نتواند شد آغاز…   سهراب سپهری

     

    هر که با مرغ هوا دوست شود
    خوابش آرام ترین خواب جهان خواهد بود   سهراب سپهری

     

    باید امشب بروم
    من که از بازترین پنجره با مردم این ناحیه صحبت کردم
    حرفی از جنس زمان نشنیدم
    هیچ چشمی عاشقانه به زمین خیره نبود
    کسی از دیدن یک باغچه مجذوب نشد
    هیچ کس زاغچه ای را سر یک مزرعه جدی نگرفت …   سهراب سپهری

     

    چرا مردم نمی دانند
    که لادن اتفاقی نیست
    نمی دانند در چشمان دم جنبانک امروز برق آبهای شط دیروز است ؟
    چرا مردم نمی دانند
    که در گلهای ناممکن هوا سرد است؟   سهراب سپهری

     

    هر کجا هستم باشم
    آسمان مال من است
    پنجره ، فکر، هوا، عشق، زمین مال من است
    چه اهمیت دارد
    گاه اگر می رویند
    قارچ های غربت ؟   سهراب سپهری

     

    من نمی دانم که چرا می گویند : اسب حیوان نجیبی است کبوتر زیباست
    و چرا در قفس هیچ کسی کرکس نیست
    گل شبدر چه کم از لاله قرمز دارد
    چشم ها را باید شست جور دیگر باید دید
    واژه ها را باید شست …   سهراب سپهری

     

    چترها را باید بست
    زیر باران باید رفت
    فکر را خاطره را زیر باران باید برد
    با همه مردم شهر زیر باران باید رفت
    دوست را زیر باران باید برد
    عشق را زیر باران باید جست
    زیر باران باید با زن خوابید
    زیر باران باید بازی کرد
    زیر باران باید چیز نوشت حرف زد نیلوفر کاشت
    زندگی تر شدن پی در پی
    زندگی آب تنی کردن در حوضچه “اکنون” است
    رخت ها را بکنیم
    آب در یک قدمی است …   سهراب سپهری

     

    من از بازترین پنجره با مردم این ناحیه صحبت کردم
    حرفی از جنس زمان نشنیدم!
    هیچ چشمی عاشقانه به زمین خیره نبود.
    کسی از دیدن یک باغچه مجذوب نشد.
    هیچکس زاغچه ای را سر یک مزرعه جدی نگرفت .
    من به اندازه ی یک ابر دلم میگیرد
    …..
    و شبی از شبها
    مردی از من پرسید
    تا طلوع انگور چند ساعت راه است؟

    باید امشب بروم
    باید امشب چمدانی را
    که به اندازه ی پیراهن تنهایی من جا دارد بردارم
    و به سمتی بروم
    که درختان حماسی پیداست
    رو به ان وسعت بی واژه که همواره مرا می خواند
    یه نفر باز صدا زد سهراب!
    کفش هایم کو؟ سهراب سپهری

    بهترین چیز رسیدن به نگاهی است
    که از حادثه عشق تر است   سهراب سپهری

     

    من‌ از نوشتن‌ می‌ترسم‌. با ترس‌ به‌ زیبایی‌ و هنر نزدیک‌ می‌شوم‌.    سهراب سپهری

     

    …..من مسلمانم.
    قبله ام یک گل سرخ.
    جانمازم چشمه، مهرم نور.
    دشت سجاده من.
    من وضو با تپش پنجره ها می گیرم.
    در نمازم جریان دارد ماه ، جریان دارد طیف.
    سنگ از پشت نمازم پیداست:
    همه ذرات نمازم متبلور شده است.
    من نمازم را وقتی می خوانم
    که اذانش را باد ، گفته باد سر گلدسته سرو.
    من نمازم را پی “تکبیره الاحرام” علف می خوانم،
    پی “قد قامت” موج….   سهراب سپهری

     

    روشن است آتش درون شب

    وز پس دودش

    طرحی از ویرانه های دور.

    گر به گوش آید صدایی خشک:

    استخوان مرده می لغزد درون گور.

    دیرگاهی است در این تنهایی

    رنگ خاموشی در طرح لب است.

    بانگی از دور مرا می خواند،

    لیک پاهایم در قیر شب است.   سهراب سپهری

     

    ..نقش هایی که کشیدم در روز،

    شب ز راه آمد و با دود اندود.

    طرح هایی که فکندم در شب،

    روز پیدا شد و با پنبه زدود…   سهراب سپهری

     

    …کسی نیست، بیا زندگی را بدزدیم، آن وقت  میان دو دیدار قسمت کنیم.   سهراب سپهری

     

    به باغ همسفران
    صدا کن مرا
    صدای تو خوب است.
    صدای تو سبزینه آن گیاه عجیبی است
    که در انتهای صمیمیت حزن می‌روید…   سهراب سپهری

     

    من از حاصل ضرب تردید و کبریت می‌ترسم.
    من از سطح سیمانی قرن می‌ترسم.   سهراب سپهری

     

    و من، در طلوع گل یاسی از پشت انگشت‌های تو، بیدار خواهم شد.
    و آن وقت حکایت کن از بمب‌هایی که من خواب بودم، و افتاد.
    حکایت کن از گونه‌هایی که من خواب بودم، و تر شد.
    بگو چند مرغابی از روی دریا پریدند.   سهراب سپهری

     

    خواب کن زیر یک شاخه دور از شب اصطکاک فلزات.
    اگر کاشف معدن صبح آمد، صدا کن مرا.   سهراب سپهری

     

    —– —– —– —– —– —– —– —– —– —–

    از صفحات دیگر نیز بازدید فرمائید : قیمت خودرو

    —– —– —– —– —– —– —– —– —– —–

     

    ماه بالای سر آبادی است
    اهل ابادی در خواب است
    باغ همسایه چراغش روشن,
    من چراغم خاموش.
    یاد من باشد تنها هستم.
    ماه بالای سر تنهایی است.   سهراب سپهری

     

    شب بود و چراغک بود.
    شیطان ، تنها، تک بود.
    باد آمده بود، باران زده بود: شب تر ، گل ها پرپر.
    بویی نه براه.
    ناگاه
    آیینه رود، نقش غمی بنمود: شیطان لب آب.
    خاک سایه در خواب.
    زمزمه ای می مرد.بادی می رفت، رازی می برد    سهراب سپهری

     

    سنگ آرایش کوهستان نیست
    همچنانی که فلز زیوری نیست به اندام کلنگ
    وکف دست زمین
    گوهر ناپیدائی است
    که رسولان همه از تابش آن خیره شدند
    پی گوهر باشید…   سهراب سپهری

     

    آب را گل نکنیم
    در فرودست انگار کفتری می خورد آب
    یا که در بشه ای دور سیره ای پر می شوید
    یا در آبادی کوزه ای پر می گردد
    آب را گل نکنیم
    شاید این آب روان می رود پای سپیداری تا فروشوید اندوه دلی
    دست درویشی شاید نان خشکیده فرو برده در آب
    رزن زیبایی آمده لب رود ….   سهراب سپهری

     

    مادرم صبحی می گفت :‌ موسم دلگیری است
    من به او گفتم : زندگانی سیبی است ‚ گاز باید زد با پوست …   سهراب سپهری

     

    باز آمدم از چشمه خواب کوزه تر دردستم
    مرغانی می خوانند نیلوفر وا میشد کوزه تر بشکستم
    در بستم
    و در ایوان تماشای تو بنشستم…   سهراب سپهری

     

    آری ما غنچه یک خوابیم
    غنچه خواب ؟ ایا می شکفیم ؟
    یک روزی بی جنبش برگ
    اینجا ؟
    نی در دره مرگ
    تاریکی تنهایی
    نی خلوت زیبایی
    به تماشا چه کسی می اید چه کسی ما را می بوید

    و به بادی پرپر …؟

    و فرودی دیگر ؟   سهراب سپهری

     

    صبحی سر زد مرغی پر زد یک شاخه شکست خاموشی هست
    خوابم برد خوابی دیدم تابش آبی در خواب لرزش برگی در آب
    این سو تاریکی مرگ آن سو زیبایی برگ اینها چه آنها چیست ؟ انبوه زمان چیست ؟
    این می شکفد ترس تماشا دارد آن می گذرد وحشت دریا دارد ….   سهراب سپهری

     

    تهی بود نسیمی
    سیاهی بود و ستاره ای
    هستی بود و زمزمه ای
    لب بود و نیایشی
    من بود و تویی
    نماز و محرابی   سهراب سپهری

     

    شب سردی است و من افسرده
    راه دوری است و پایی خسته
    تیرگی هست و چراغی مرده
    می کنم تنها از جاده عبور

    و ….

    وای این شب چه قدر تاریک است
    خنده ای کو که به دل انگیزم ؟
    قطره ای کو که به دریا ریزم ؟
    صخره ای کو که بدان آویزم ؟
    مثل این است که شب نمناک است
    دیگران را هم غم هست به دل
    غم من لیک غمی غمناک است    سهراب سپهری

     

    دود می خیزد ز خلوتگاه من
    کس خبر کی یابد از ویرانه ام ؟
    با درون سوخته دارم سخن
    کی به پایان می رسد افسانه ام ؟…   سهراب سپهری

     

    زندگی یعنی: یک سار پرید.
    از چه دلتنگ شدی؟
    دلخوشی ها کم نیست مثلا این خورشید…   سهراب سپهری

     

    روزی خواهم آمد، وپیامی خواهم آورد
    در رگها، نور خواهم ریخت
    و صدا خواهم در داد:ای سبد هایتان پر خواب
    سیب آوردم، سیب سرخ خورشید
    خواهم آمد، گل سرخی به گدا خواهم داد …..   سهراب سپهری

     

    به سراغ من اگر می آیید
    پشت هیچستانم
    پشت هیچشتان جای است
    پشت هیچستان رگهای هوا، پر قاصدهایی است
    که خبر می آرند، از گل واشدۀ دورترین بوتۀ خاک
    روی شن ها هم
    نقش های سم اسبان سواران ظریفی است که صبح
    به سر تپۀ معراج شقایق رفتند
    پشت هیچسان، چتر خواهش بازاست
    تا نسیم عطشی در بن برگی بدود
    زنگ باران به صدا می آید
    آدم اینجا تنهاست
    و در این تنهایی
    سایۀ نارونی تا ابدیت جاری است
    به سراغ من اگر می آیید
    نرم وآهسته بیایید ، مبادا که ترک بردارد
    چینی نازک تنهایی من    سهراب سپهری

     

    چیز ها دیدم در روی زمین : کودکی دیدم، ماه را بو می کرد
    قفسی بی در دیدم که در آن، روشنی پر پر میزد
    نردبانی که از آن، عشق میرفت به بام ملکوت ….   سهراب سپهری

     

    …و خدایی که در این نزدیکی است:
    لای این شب بوها، پای آن کاج بلند.
    روی آگاهی آب، روی قانون گیاه ..   سهراب سپهری

     

    زندگی رسم خوشایندی است.
    زندگی بال و پری دارد با وسعت مرگ،
    پرشی دارد اندازه عشق.
    زندگی چیزی نیست ، که لب طاقچه عادت از یاد من و تو برود.
    …….
    زندگی “مجذور” آینه است.
    زندگی گل به “توان” ابدیت،
    زندگی “ضرب” زمین در ضربان دل ما،
    زندگی “هندسه” ساده و یکسان نفسهاست….   سهراب سپهری

     

    کلمات کلیدی : ماه از در ز مسافر هشتمین وای خواهم من هر ( (اداره (خیال )      ، ، فریاد ،سایه ،سر ،شاخه ،که ،گریستی همیشه ؟ ؟ و ؟ این ؟ با ؟ صخره ؟ قطره ؟ مثل ؟ نی ؟ چرا ؟ یک ؟   آب آب این آب خاک آب رزن آب یا آب، آبادی آبان آبهای آبی آتش آثار آخرین آذر آرام آرام در آرایش آرش آرند، آسمان آشنایی آغاز آغاز   آفتاب آفتاب و آفتابی آماده آمد آمد لبان آمد، آمدم آمده آموختن آموزش آموزی آمیختگی آن آن، آنها آهنگی آهنگی لب آوار آورد آورد هشت آورد خواهم آورد در آوردم، آویزم آگاهی آید آید آدم آینده آینه آیی آیید نرم آیید پشت آیینه ابادی ابتدایی ابدیت ابدیت، زندگی ابر ابهام ات اتفاقی اثر اداره ادب ادبیات اذانش اردهال اردیبهشت ارزشمندی از اسب اسبان است است این است بانگی است حجم است در است سپهری است شاعر است اهل است باغ است به است تو است خنده است در است دیگران است رخت است زندگی است صدای است لای است من است می است نمی است پشت است پنجره است چه است که است   است، است؟ باید است؟   استخدام اسدالله اش اشعار اشک اصطکاک اضطراب اعتراضات افتاد حکایت افتد جوشش افزود، افسانه افسرده راه افشاندی و الاحرام ام ام سایه ام شب ام و اما امامزاده امتحانات امروز امشب ان انبوه انتشار انتظار انتهای انجام اند اند شب انداز اندازه اندام انده اندود طرح اندوه اندک اندکی اندیشه انضمام انگار انگشت‌های انگلستان انگور انگیز انگیز و انگیزم اهمیت او اوج گریستی اوست اول اولین اکنون اگر ای ای لب ای هستی ایا اید ایران ایستاده این اینجا اینها اینکه ایوان با باد باد و بادی بار باران بارش باز باز قصه بازاست تا بازترین بازدید بازوانت بازی باشد باشم آسمان باشید   باغ باغبان باغچه بال بالا بالای بالش بالین بام باید بخشید کور بدان بدزدیم، بدود زنگ بدین بذر بر براه ناگاه آیینه برای برخورد برد برد با برد عشق برد گلدان بردارد چینی بردارم و برده برق برود زندگی بروم باید بروم من بروم که برویم خزندگان برچید هر برکند رهزنان برگ برگ اینجا برگی بزرگ بزرگی بست زیر بستر بستم و بسته بسپارند، بسپاریم بسیار بشه بشکستم در بعد بعد، بعدی بعضی بلغزاند بیداری بلند بلند روی بلکه بمب‌هایی بن بندی بنشستم   بنمود به بهار بهنگام به‌ بو بوتۀ بود بود دستی بود سپهری بود مادر بود باد بود شیطان بود فریب بود   بود، بودم بودم و بودم، بودی بودی و بوها، بوید و بکنیم آب بگذشت بی بیا بیابان بیاید بیایید بیدار بیرون بیش بیشتر بیماری بین بینی تأمل تا تابش تاثیر تار تاریخ تاریک تاریکی تب تحت تحمیل تدریس تر تراود سپهری تراود و تردید ترس ترس‌ ترک ترین تلگراف تماشا تماشای تمام تنها تنها، تنهاست و تنهایی تنهایی رنگ تنهایی سایۀ تنهایی نی تنی تهران تهی تو تو، توان تویی نماز تپد تپش تپۀ تپیدن تک تکبیره تیره جا جاده جاری جای جایی جدی جذامی جریان جز جست جست زیر جستجوی جلوه جمعه جنبانک جنبش جنجال جنس جنگل جهان جهش جو جوانی جور جوشش جوی جویای حادثه حاصل حال حرف حزن حقایق حقیقت حل حماسی حوزه حوضچه حکاکی حکایت حیران حیرت حیوان خاص خاطره خالی خاموش یاد خاموشی خانه خاک خاک روی خبر خدایی خرداد خسته خسته تیرگی خشک استخوان خشکیده خط خفته خلاف خلوت خلوتگاه خم خمیده خندیده خواب خواب زمزمه خواب سیب خوابگرد خوابی خوابید زیر خوابیم غنچه خواست خواست؟ چشم خوان خواند هر خواند یه خواند، لیک خوانده خوانم که خوانم، پی خوانند خواهد خواهش خواهم خوب خوبی خود خودرو خودش خورد خورد دوست خورشید خورشید خواهم خورشید   خوش خوشایندی خوشه خون خیال خیام خیره خیرگی خیزد داد داد اولین داد آشنا داد زن داد مار دادای دادی دارد دارد چشم دارد گاه دارم داری داشت داشت دوره داشت سپهری دامنه دانش دانشکده دانشگاه دانم دانند دانند که دبستان دبستان ز دبیرستان در درخت درختان درخشان درخشید در درخوابند درخیسی درد دردستم مرغانی درس درمان دره دروازه درون دروگران درویشی درگذری دری دریا دریافت دریچه دست دستش دشنام دفتر دل دل غم دلتنگ دلم دلگیری دلی دست دم دمی دنیا ده انگشتان دهستان دهندگان دو دود دودش طرحی دور دور گر دورترین دوردست دوردست رها دوره دوری دوست دوستان دوستانش دومین دوند بی دید در دید واژه دیدار دیدم دیدم، دیدن دیده دیروز دیوار دیواری دیپلم دیگر دیگر نتواند ذرات ذهن را را و را که راز راز بیراهه رازی راه راهم راهی راکد ربوده رتبه رساترین رساند از رساند سهراب رساندن رسایی رسد رسم رسند رسند صدای رسولان رسیدن رسیدن؟ ورطه رسیده رسیدگی رشته رفت رفت دوست رفت فکر رفت نور رفت وای رفت، رفتارم رفتن رفتند پشت رفتی رم رمز رنج رنگ رنگین ره رهگذر روان روبرو رود رود آوای رود، رودها روز روز، شب روزم روزنامه روزنه روزی روستایگلستانه روشن روشن, من روشنی روی رویا رویم رویند قارچ روییدن رگ رگها، رگهای ریخت و ریختم بی ریزش ریزم ریشه ز زاغچه زبان زد زده زدود   زدی زمان زمرد زمزمه زمین زمین گوهر زمینه زمینی هشت زن زنجره زند زندگانی زندگی زندگی جحم زندگینامه زنگ زهر زنی زیبا زیباست و زیبای زیبایی زیبایی به زیبایی‌ زیر زیست زیستم زیستم هوشیاری زیسته زیوری سا ساخت ساده سار ساعت سال ساله سایه سبب سبد سبز سبزینه سبک ستاره ستارگان سجاده سحرا در سحرگاهی سخن کی سر سرا سراغ سرانجام سرای سرخ سرخ جانمازم سرخی سرد سردی سرشار سرطان سرو من سرود سروده سروش سرپرستی سطح سفال سفر سقف سلطان سم سمتی سنگ سنگینی سه سهراب سهراب کفش سو سواران سوخته سوی سپردن سپردند سپهری سپهری سپهری آب سپهری آری سپهری باز سپهری باید سپهری به سپهری تهی سپهری خواب سپهری دنگ،دنگ ساعت سپهری دود سپهری روزی سپهری روشن سپهری زندگی سپهری سنگ سپهری شب سپهری صبحی سپهری مادرم سپهری من سپهری من‌ سپهری نقش سپهری هر سپهری و سپهری چترها سپهری چرا سپهری چیز سپهری کسی سپهری دروگران سپهری زندگی سپهری سهراب سپهری بهترین سپهری، سپیداری سکت سیاسی سیاهی سیب سیبی سیر سیره سیمانی شاخسار شاخه شادمانه شاعر شاعر سهراب شاعری شاید شب شب وز شب، روز شبانه شبتاب شبدر شبها مردی شبی شبیخون شد شد در شد سپهری شد بگو شد و شدن شدند پی شده شدی؟ دلخوشی شرق شرکت شست شش ششمین شط شعر شعرهای شعرهایش شعری شقایق شمشیر شن شنبه شنویم شهر شهرت شهریور شود شود پرچین شود خوابش شود صبح شود می شور شورانگیزند دو شوق شوهرش، شوید یا شویم شویم چشمان شک شکافد شکست شکفد شکفیم شکند شکوفه شکوه شکوهی شیره شیطان صبح صبح به صبحی صحبت صحن صخره صدا صدای صدایی صفحات صمیمیت ضرب ضربان طاقچه طبق طبیعت طرح طرف طغیان طلا طلوع طیف سنگ ظریفی عادت عاشقانه عالم عبور و عجیبی عرفانی عشق عشق زندگی عشق، عطر عطشی علاقه علت علف علمی علی عمر می عمرش عنوان عهده غربت غریو غزلیات غم غمناک غمی غنچه غوک آشتی ـ فارسی فرم فرمائید فرمش فرهنگ فرو فرود فرودست فرودی فروشوید فروغ فشارم فصلنامه فضا فقط فلج فلز فلزات اگر فلسفه فوت فکر فکر، فکندم قاصدهایی قامت قانون قد قدر قدم قدمی قرار قرمز قرن قسمت قصد قفس قیر قیمت لادن لالایی لاله لب لبخند لبخند ابر لحظه لرزد لرزد می لرزش لرزند لطف لغزد لغزید و لیسانس لیک ما ما، زندگی مال ماند ماند در ماندم مانده ماندی ماه مبادا مبتلا متبلور مثلا مجذوب مجذور مجلات مجموعه مجموعهحجم محبوب محبوبیت محتوای محرابی   مدرسه مرا مرا صدای مرا   مردبادی مردم مرده مرده می مرغ مرغابی مرغی مرگ مرگ تاریکی مرگ، پرشی مزارش مزرعه مسافر مسافری مسلمانم قبله مشفق مشهد مطالعه معدن معراج معنوی مقدماتی ملکوت من من لحظه من من من کس من، منتشر منتظر مند منظم منظومه مهتاب مهر مهر یک مهرم مهرماه موج   موسم موفق مولوی مچموعه مژده می میان میخکی میرفت میزد نردبانی میشد میوه میگیرد و می‌ترسم من می‌ترسم   می‌ترسم‌ می‌روید   می‌شوم‌ نا ناتمام ناحیه ناخواناست می نارساست دستانت نارونی نازک ناشناسی نالان نکردم نام ناممکن نان ناپیدائی نبرد نبود نبود کسی نجیبی نخستین نخواهی ندیده نرفته نزدیک نزدیکی نزدیک‌ نسیم نسیمی سیاهی نشان نشد نشد هیچ نشد هیچکس نشده نشریات نشنیدم هیچ نشکافت نظر نفر نفس نفسهاست   نقاش نقاشی نقش نمازم نمایشگاه نمناک نمناکی نموداری نمی نه نهادی نو نوازش نوبر نوجوان نوجوانی نور نور دشت نور و نوسان نوشت نوشتن‌ نوشیده نویسی نکرد من نکنیم در نکنیم شاید نگاه نگاهی نگرفت نگری نیایشی من نیز نیست نیست تو نیست مهربانی نیست نمی نیست همچنانی نیست پگاه نیست گل نیست، نیستی نیلوفر نیلی نیما ها ها بادبادک ها، های هایتان هایم هایی هدیه هر هرگز هست هست آری هست خوابم هست،ایمان هست،سیب هستم هستم ماه هستند شهرت هستی هشت هفتمین هم هم نقش همان هماهنگی همرنگ همسایه همسفران صدا همه همهمه همواره همچنین همیشه همین هند هندسه هنر هنرهای هنگام هنگامی هوا هوا، هول هولی هیچ هیچ، هیچسان، هیچستان هیچستانم پشت هیچشتان و وآهسته وا وار واشدۀ واضح وافر واژه وحشت وزد وسعت وضو وقت وقت  وقتی ولی وهم در وپیامی ویرانه ویژه پا پاره پاریس، پاسخ پاهایم پای پایان پایی پدر کز پدر) پدرش پر پرتگاه پرد می پرسش پرسید تا پروا پروردی و پرورش) پرپر پرپر بویی پری پرید از پریدند پس پست پسر پشت پلک پنبه پنجره پنجمین پهنای پهنه پوست پگاه پنجره پی پی زندگی پیام پیامی پیدا پیداست رو پیداست همه پیراهن پیش پیشرفت پیشنهاد پیوست نخست پیوست،خواب پیوستگی پیچد سیمای چاپ چتر چرا چراغش چراغم چراغک چراغی چشم چشمان چشمانت چشمه چشمه، چشمی چمدانی چمن چنبش چند چه چهارم چهره چون چیز چیزی چیست چینی کاج کاجی کارمند کاروانی کاشان کاشانی کاشت زندگی کاشت پای کاشف کامل کاملاً کبریت کبوتر کتاب کجا کرد کرد کرد راه کرد زیر کرد قفسی کرد من کرد و کرد، کردم کردم حرفی کردن کرده کردی کرکس کس کسی کشد جاده کشد پروای کشند چشمانت کشیدم کشیده کفتری کلاغی کلنگ وکف کم کمان کن کنار کنایه کند کند به کند بیا کنم کنیم کنیم   که کو کو؟ کودک کودکانه کودکی کوزه کوهستان کی گاز گام گدا گذار گذارترین گذارد گذر گذرانید سپهری گذرد گذرد آنچه گذرد باد گذری گذشت گذشت، گرانبار گرد گرداب گردابی گردد آب گرفت گرفت سال گرفتار ندارم گرفتم گرفته گره گریختی گریز گستردی گشاید لبخند گشایم جاده گشایی گشت گشودم مغاک گفت گفت، گفتم گفته گل گلدسته گلهای گم گود گور دیرگاهی گوش گوشه گوشواری گونه‌هایی گوهر گویا گویاتر گویند گویی گیاه گیاه از گیاهان گیج گیر گیرم در ی یأس یأسی یابد یاد یادی یاسی یافته یعنی یوشیج یک یکسال یکسان یکی ‌ ‚

     

  • تو بیا
  •  

    در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید :

    مطالب مرتبط

    دیدگاه ها

    نظر شما برای “سهراب سپهری”

    دیدگاه ها بسته شده اند.